appello
appello, to drive to, move up, bring along, force towards
appello2, to address, speak to, apply to, accost, to name, call by name
BWL
he addressed the soldiers kindly
Frieze-Dennison Vergil
Could not find appelletur in Logeion dictionaries.
appelletur Verb: present passive subjunctive 3rd singular of appello2
- I In gen.
- A Lit., constr. with ad, or in, with the dat., with quo, or absol.
- a With ad: ad ignotum arbitrum me adpellis, Plaut. Rud. 4, 3, 104 (1041): armentum ad aquam, Varr. R. R. 2, 5, 15; cf. id. ib. 2, 2, 11: ad litora juvencos, Ov. M. 11, 353: visum in somnis pastorem ad me appellere, to drive toward me, i.e. the herd, the flock, Att. ap. Cic. Div. 1, 22: turres ad opera appellebat, Caes. B. C. 1, 26.—
- b With in: in flumen, Dig. 43, 13, 1.—
- c With dat.: Hinc me digressum vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715.—
- d With quo: quo numquam pennis appellunt Corpora saucae Cornices, * Lucr. 6, 752.—
- e Absol.: dant operam, ut quam primum appellant, Lucil. ap. Non. p. 238, 28: postquam paulo appulit unda (corpus), drove a little toward me, brought near, Ov. M. 11, 717 al.—
- B Trop.: animum ad aliquid, to turn, direct, apply: animum ad scribendum adpulit, Ter. And. 1; so id. ib. 446.—Also to bring into any condition: argenti viginti minae me ad mortem adpulerunt, drove me to destruction, Plaut. As. 3, 3, 43 (633); id. Bacch. 3, 1, 11 (378).—
- II. A. Esp. freq. as a nautical t. t., to bring or conduct a ship somewhere, to land (in Cic. only in this signif.); constr.: appellere navem, nave, or absol. in act. and pass.; also navis appellit, or appellitur (cf. applico, II.).
- a With navem. abitu appellant huc ad molem nostram naviculam, Afran. ap. Non. p. 238, 24: cum Persae classem ad Delum appulissent, Cic. Verr. 2, 1, 18: si ille ad eam ripam naves appulisset, id. Phil. 2, 11, 26 Wernsd.: cum ad villam nostram navis appelleretur, id. Att. 13, 21: Alexandrum in Italiam classem appulisse constat, Liv. 8, 3; so id. 28, 42: naves appulsae ad muros, id. 30, 10; 44, 44; 45, 5 al.—
- b With nave: cum Rhegium onerariā nave appulisset, Suet. Tit. 5; cf. Gron. ad Liv. 30, 10.—
- c Act. absol.: huc appelle, * Hor. S. 1, 5, 12: ad insulam appulerunt, Liv. 37, 21: cum ad litus appulisset, Quint. 7, 3, 31: cum ad Rhodum appulisset, Suet. Tib. 11; so id. Ner. 27.—
- d Pass. absol.: alios ad Siciliam appulsos esse, Cic. Verr. 2, 5, 28: ripae suorum appulsus est, Vell. 2, 107.—
- e Seldom in a neutr. sense: navis adpellit, comes to land, arrives at, Tac. A. 4, 27: Germanici triremis Chaucorum terram adpulit, id. ib. 2, 24; Suet. Aug. 98: Alexandrina navis Dertosam appulit, id. Galb. 10. —Poet.: appellere aliquem: me vestris deus appulit oris, Verg. A. 3, 715; so id. ib. 1, 377 (cf. id. ib. 1, 616: quae vis te immanibus applicat oris).—
- B Trop.: timide, tamquam ad aliquem libidinis scopulum, sic tuam mentem ad philosophiam appulisti, Cic. de Or. 2, 37: nec tuas umquam rationes ad eos scopulos appulisses, id. Rab. Perd. 9, 25.
- I In gen. adgrediar hominem, adpellabo, Plaut. Most. 5, 1, 26 (1066): accedam atque adpellabo, id. Am. 1, 3, 17 (515): adeamus, adpellemus, id. Mil. 2, 5, 10 (420); cf. id. Poen. 5, 2, 22 (982); 5, 2, 30 (990); 5, 2, 32 (992): te volo adpellare, id. Aul. 2, 2, 23 (200); id. Bacch. 5, 2, 50 (1169): quo ore appellabo patrem? Ter. Heaut. 700; id. Phorm. 1011: Lucil. ap. Non. p. 238, 23 aliquem hilari vultu, Cic. Clu. 26, 72: hominem verbo graviore, id. Verr. 2, 3, 58: legatos superbius, id. Imp. Pomp. 5: homines asperius, id. Agr. 2, 24: ibi a Virdumaro appellatus, accosted, Caes. B. G. 7, 54: Adherbalis appellandi copia non fuit, Sall. J. 22, 5 milites alius alium laeti appellant, id. ib. 53, 8, Tac. Agr. 40: senatu coram appellato, Suet. Ner. 41; id. Tib. 29 al.: nec audet Appellare virum virgo, Ov. M. 4, 682 al.—Also to address by letter: crebris nos litteris appellato, Cic. Fam. 15, 20.—
- II Esp
- A.1 Freq. with the access. idea of entreating, soliciting, to approach with a request, entreaty, etc., to apply to, to entreat, implore, beseech, invoke, etc.: vos etiam atque etiam imploro et appello, Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188 quem enim alium appellem? quem obtester? quem implorem? id. Fl. 2: quem praeter te appellet, habebat neminem, id. Quint. 31; id. Fam. 12, 28: quo accedam aut quos appellem? Sall. J. 14, 17: appellatus est a C. Flavio, ut, etc., Nep. Att. 8, 3: appellatis de re publicā Patribus, Suet. Caes. 34.—
- 2 Aliquem de aliquā re, to address one in order to incite him to something (bad): aliquem de proditione, Liv. 26, 38, 4: de stupro, Quint. 4, 2, 98.—Also without de: aliquem, Sen. Contr. 2, 15; Dig. 47, 10, 15, § 15.—
- 3 In judic. language, t. t., to appeal to one, i.e. to call upon him for assistance (in the class. period always with acc.; also in Pandect. Lat. constr. with ad): procurator a praetore tribunos appellare ausus, Cic. Quint. 20, 64: tribuni igitur appellabantur, id. ib. 20, 63; so, praetor appellabatur, id. Verr. 2, 4, 65; Liv. 9, 26: Volero appellat tribunos, id. 2, 55; Plin. 1, praef. 10: mox et ipse appellato demum collegio (after he had appealed to the college of the tribunes), obtinuit, etc., Suet. Caes. 23: adversarii ad imperatorem appellārunt, Dig. 4, 4, 39 et saep.—
- B To address in order to demand something, esp. the payment of money, to dun: Tulliola tuum munusculum flagitat et me ut sponsorem appellat, Cic. Att. 1, 8 fin.; id. Quint. 12, 41; with de pecuniā: appellatus es de pecuniā, id. Phil. 2, 29; and without de: magnā pecuniā appellabaris a creditoribus, Quint. 5, 13, 12; Alphius ap. Col. 1, 7, 2.—Trop.: cupressus in Cretā gignitur etiam non appellato solo, Plin. 16, 33, 60, § 142.—Later also appellare rem, to demand, claim something: mercedem appellas? Juv. 7, 158.—
- C To sue, inform against, complain of, accuse, to summon before a court: ne alii plectantur, alii ne appellentur quidem, Cic. Off. 1, 25, 89; so, aliquem stupri causā, Val. Max. 6, 1, 11 al.—
- D To accost by any appellation (cf.: centurionibus nominatim appellatis, Caes. B. G. 2, 25); hence, to call by name, or to call, to term, entitle, to declare or announce as something (cf. προσαγορεύω, and in Heb. , to call, and also to name; appellare gives a new predicate to the subject, while nominare only designates it by name, without a qualifying word; cf. Hab. Syn. 958; Herz. ad Caes. B. G. 7, 4): vir ego tuus sim? ne me adpella falso nomine, Plaut. Am. 2, 2, 181 (813); so id. Mil. 2, 5, 26 (436); Ter. Phorm. 742: aliquem patrem, id. Hec. 652, pater a gnatis ne dulcibus umquam Appelletur, Lucr. 4, 1235; 1, 60; 5, 10: O Spartace, quem enim te potius appellem? Cic. Phil. 13, 10: unum te sapientem appellant et existimant, id. Am. 2, 6: hos viros bonos, ut habiti sunt, sic appellandos putemus, id. ib. 5, 19: cum fruges Cererem appellamus, vinum autem Bacchum, id. N. D. 2, 23, 60 suo quamque rem nomine appellare, id. Fam. 9, 22 al.: rex ab suis appellatur, Caes. B. G. 7, 4: me subditum et ex pellice genitum appellant, Liv. 40, 9. quem nautae appellant Lichan, Ov. M. 9, 229 victorem appellat Acesten, declares him victor, Verg. A. 5, 540 al.—Hence, to call by name: quos non appello hoc loco, Cic. Sest. 50, 108: multi appellandi laedendique sunt, id. Verr. 2, 1, 60; id. Caecin. 19; so, appellare auctores, to declare, name, Plin. 28, 1, 1, § 2.—Trop.: quos saepe nutu significationeque appello, make known, Cic. Fam. 1, 9 fin.—*
- E Appellare litteras, to pronounce, Cic. Brut. 35, 133 (v. appellatio).
➳ arch. appellassis = appellaveris Ter. Phorm. 742 ; impér. pl. pass. appellamino Cic. Leg. 3, 8.
- 1. (a) drijven naar, brengen naar [armentum ad aquam; alqm ad arbitrum]; (b) (metaf.) mentem ad aliquid ~ richten op [ad philosophiam zich wijden aan];
- 2. (in comb. m. navem, classem, e.d.) doen landen, aanleggen (m. ad; in m. acc.; postklass. m. dat.) [naves ad ripam; classem in insulam; navigia litori]; abs. of pass. landen (v. personen en schepen): ➤ navis appellitur (en appellit) ad villam; classe ad Euboeam appulsā; classis Punica litori appulsa est.
- 1. aan-, toespreken, zich richten tot; begroeten; ➤ milites benigne ~; legatos superbius ~ toesnauwen;
- 2. (a) zich met een verzoek wenden tot (m. acc.; mbt., om: de; ut) [de proditione]; (b) manen (tav.: de) [de pecunia];
- 3. (a) om bescherming, hulp vragen; (b) (voor de rechtbank) om bijstand vragen [tribunos; praetorem]; (wegens, in: de; in m. abl.); (c) met een eed aanroepen; (d) aanroepen, bidden tot [deos];
- 4. dmv. een aanklacht ter verantwoording roepen;
- 5. (a) noemen, aanhalen, vermelden; ➤ quos non appello hoc loco; (b) noemen, betitelen als (m. dubb. acc.) [alqm patrem; alqm sapientem; alqm victorem] (naar: ab; ex); pass. heten: ➤ ipsorum linguā Celtae appellantur; (c) benoemen tot, uitroepen tot (m. dubb. acc.) [alqm regem];
- 6. uitspreken [litteras].
名。呼。上控。問候。— nomina 以諸負債者吿官。— eum de proditione 吿人 失信罪。— virginem de stupro 誘童貞行淫。— eum ut sponsorem 索保人。 — ad regem vel regem 向王訴冤。— litteras 念字 音。— solum 耕地。— eum de litibus existimandis 請人估訟之费。— verbo graviore 以言辱人。— alium 呼號人。— eum de pecunia 向其索債。 Non appellantur haec in lege 律未示及此。
Suggest a Translation
See an image
泊舟。 到。務。— animum ad aliquid 專務一事。 llli classem Delum appulerunt 彼等以其諸舟泊于德肋府。 Navis appellit vel appellitur ad civitatem 舟到府境。Alios ad Siciliam appulsos esse constabat 人說別人 行船到西西里府。Appulserit pro Appulerit.
Suggest a Translation
See an image
- to drive to, move up, bring along, force towards: ad litora iuvencos, O.: (turrīs) ad opera Caesaris, Cs.: postquam paulum appulit unda (sc. corpus), O. — Of vessels, to bring in, land, put in: ad eam ripam navīs: in Italiam classem, L.: classis est Pachynum appulsa: Emporiis classem, L.: appellit ad eum locum, lands, Cs.: huc appelle, bring to here, H.: ad insulam, L. — To drive to, put ashore at: me vestris deus appulit oris, V.: nos tempestas oris, V.: alios ad Siciliam appulsos esse, landed ei qui essent appulsi navigiis: triremis terram appulit, Ta.—Fig.: animum ad scribendum, bring, T.: rationes ad scopulos, dash against: mentem ad philosophiam.
- (perf.subj.appellāssis for appellāveris, T.), ātus, āre, to address, speak to, apply to, accost: patrem, T.: virum, O.: milites alius alium laeti appellant, S.: a Viridomaro appellatus, Cs.: ne appellato quidem eo, without speaking to him, Ta.: nomine sponsum, L.: hominem verbo graviore: crebris nos litteris, write to often: legatos superbius: centuriones nominatim, Cs. — To call upon, apply to, entreat, request, beg, advise: vos: qui deus appellandus est?: quem appellet, habebat neminem: quos appellem?S.: de proditione alqm, approach, tamper with, L.: appellatus est a Flavio, ut ... vellet, N.—In law, to call upon, appeal to: a praetore tribunos: regem, L.: praetor appellatur: de aestimatione appellare, Cs.—To make a demand upon, dun, press: me ut sponsorem: appellatus es de pecuniā: mercedem, claim, Iu.—To sue, complain of, accuse, summon: ne alii plectantur, alii ne appellentur quidem. — To call by name, term, name, entitle: me istoc nomine, T.: multi appellandi, called by name: alquos hoc loco, mention: te patrem, T.: unum te sapientem: quem nautae adpellant Lichan, O.: victorem Achaten, V.: id ab re interregnum appellatum, L.: rex ab suis appellatur, Cs.: appellata est ex viro virtus.—To utter, pronounce: nomen: litteras.
-
…atque exsilium Sex. Titio attulisset in rostra atque in contionem attulisses, nec tuas umquam ratis ad eos scopulos appulisses ad quos Sex. Titi adflictam navem et in quibus C. Deciani naufragium fortunarum videres. sed in his…
Cicero, pro Rabirio Perduellionis Reo
-
…percipi posse negamus ; ille esse verum plane negat esse ; sensus quidem non obscuros dicit sed tenebricosos sic enim appellat eos. Is qui hunc maxime est admiratus, Chius Metrodorus initio libri qui est de natura nego inquit scire…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…in corpore alienus a sensibus. haec duo Graeci illi, quorum copiosior est lingua quam nostra, uno nomine appellant. itaque industrios homines illi studiosos vel potius amantis doloris appellant, nos commodius laboriosos aliud est enim laborare ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…sine ullo errore diiudicare possimus, si quando cum illo, quod honestum intellegimus, pugnare id videbitur, quod appellamus utile, formula quaedam constituenda est ; quam si sequemur in comparatione rerum, ab officio numquam recedemus. Erit…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…quorum copiosior est lingua quam nostra, uno nomine appellant. itaque industrios homines illi studiosos vel potius amantis doloris appellant, nos commodius laboriosos aliud est enim laborare, aliud dolere. o verborum inops interdum, quibus abundare te…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…facta non sunt. at Castricium quibus verbis, di immortales decus patriae, ornamentum populi Romani, florem iuventutis appellant. qua re, Deciane, si cupidus es gloriae, alia ornamenta censeo quaeras ; Pergameni te deriserunt .…
Cicero, pro Flacco
-
…in eadem re paria contrariis in partibus momenta rationum invenirentur facilius ab utraque parte assensio sustineretur. Hanc Academiam novam appellant, quae mihi vetus videtur, si quidem Platonem ex illa vetere numeramus, cuius in libris nihil affirmatur et…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…disciplina tenuit illos in hominibus Graecis frenos ; nam etiam Spartae regnante Theopompo sunt item quinque, quos illi ephoros appellant, in Creta autem decem, qui cosmoe vocantur, ut contra consulare imperium tribuni pl ., sic illi…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…e quibus ipse Divitiacum Aeduum, hospitem tuum laudatoremque, cognovi, qui et naturae rationem, quam φυσιολογίαν Graeci appellant, notam esse sibi profitebatur et partim auguriis, partim coniectura, quae essent futura, dicebat. et in…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…cum fruuntur Veneriis voluptatibus, sic flagitiosi, qui eas inflammato animo concupiscunt. totus vero iste, qui volgo appellatur amor nec hercule invenio, quo nomine alio possit appellari, tantae levitatis est, ut nihil videam quod putem…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes