arbitror
arbitror, to testify on information and belief, depose to one’s best knowledge
BWL
as I see it
Could not find arbitrabitur in Logeion dictionaries.
arbitrabitur Verb: future passive indicative 3rd singular of arbitror
- I In gen., to be a hearer or beholder of something (v. arbiter, I.), to observe, perceive, hear, etc. (in this sense only ante- and post-class.): dicta alicujus, Plaut. Capt. 2, 1, 24 (218); id. Aul. 4, 1, 21 (607); Ap. Met. 10, 16, 6; 3, 21, 10; domus attiguae fortunas arbitraturus, id. ib. 4, 12, 22.—Hence of the mind, to examine, consider, weigh: diligentius carmina Empedoclis, Gell. 4, 11, 10.—
- II Esp.
- A T. t. of judic. lang. (cf. arbiter, II.), to make a decision, give judgment or sentence: si in eo, quod utroque praesente arbitratus est, arbitrio paritum non esset, Dig. 4, 8, 44; 6, 1, 35.—Hence, fidem alicui arbitrari, to adjudge, i.e. to give, credit to one, to put faith in, Plaut. Bacch. 3, 6, 41 (570).—Of witnesses, as t. t., to testify, to declare or announce, give evidence: qui testimonium diceret, ut arbitrari se diceret, etiam quod ipse vidisset, Cic. Ac. 2 (Luc.), 47, 146: qui primum illud verbum consideratissimum nostrae consuetudinis arbitror, quo nos etiam tunc utimur, cum ea dicimus jurati, quae comperta habemus, quae ipsi vidimus, ex toto testimonio suo sustulit, atque omnia se scire dixit, id. Font. 9: mortuum inde arbitrari, Liv. 3, 13, 3; 4, 40.—
- B.1 In gen., to be of the opinion, to believe, consider as, = νομίζω (most freq. in prose; a favorite word with Cic.): Bene facta male locata male facta arbitror, Enn. ap. Cic. Off. 2, 18, 62: gratum arbitratur esse id a vobis sibi, Plaut. Am. prol. 48: nefas esse arbitrari Gracchos laudare, Cic. Agr. 2, 10: Falsum arbitror radices arborum vetustate minui, Plin. 16, 31, 56, § 130: Justum autem arbitror suscitarc vos, Vulg. 2 Pet. 1, 13: scelestissimum te arbitror, Plaut. Am. 2, 1, 2 (552): arbitraris me inimicum tuum, Vulg. Job 13, 24; ib. Philipp. 3, 8: si hoc minus ad officium tuum pertinere arbitrabere, suscipiam partes, quas alienas esse arbitrabar, Cic. Verr. 2, 4, 37: ut in ceteris artibus ... similiter arbitror in hac ratione dicendi etc., id. de Or. 2, 16, 70; id. Quinct. 34; id. Verr. 2, 169; id. Clu. 17; id. Cat. 1, 17; id. Arch. 30; id. Deiot. 24; id. Mil. 21: tamen, ut arbitror, auctoritate advocatorum adducti in veritate manserunt, id. Clu. 63; so id. Sex. Rosc. 82; id. Imp. Pomp. 58; id. Clu. 176: ut ego arbitror, id. Sest. 16; id. Pis. 68: sicut arbitror, id. Clu. 50: ego quod ad me attinet (itemque arbitror ceteros) idcirco taceo, quod, etc., id. ad Q. Fr. 2, 1: arbitratus id bellum celeriter confici posse, Caes. B. G. 3, 28: Jugurtham esse arbitrati cum magno gaudio obvii procedunt, thinking it to be Jugurtha, Sall. J. 69, 1: non satis tuta eadem loca sibi arbitratus, Nep. Alcib. 9, 1; so id. Timoth. 3, 3 al.—
- 2 To think, suppose, as opp. to knowing: Arbitror: Certum non scimus, Ter. Eun. 110: si hunc noris satis, Non ita arbitrere, id. And. 915: De. Sanumne credis te esse? Mi. Equidem arbitror, id. Ad. 748: Quid consilii ceperis, quem nostrūm ignorare arbitraris? Cic. Cat. 1, 1; id. Imp. Pomp. 31: arbitrantur se posse fugere, Vulg. Esth. 16, 4; ib. Matt. 10, 34.☞
- a Act. form arbĭtro, āre: te si arbitrarem dignum, Plaut. Ps. 4, 2, 57 (1012): Probiores credo arbitrabunt, id. Stich. 1, 2, 87 (144). —
- b Arbitror in pass. signif.: continuo arbitretur (i. e. eligatur, quaeratur) uxor filio tuo, Plaut. Ep. 2, 2, 82 (262): cum ipse praedonum socius arbitraretur, Cic. Verr. 2, 5, 41; id. Mur. 16 fin.; id. Att. 1, 11; cf. Zumpt ad Cic. Verr. l. l.: quaestio in utramque partem a prudentibus viris arbitrata, i. e. judicata, Gell. 1, 13: sumptus funeris arbitrantur pro facultatibus defuncti, are estimated, Dig. 11, 7, 12; so ib. 4, 8, 27; 2, 15, 8: ex scriptis eorum, qui veri arbitrantur, ὑπολαμβάνονται, Cael. ap. Prisc. p. 792 P.
➳ ¶ 1 impér. arch. arbitramino Pl. Epid. 695 || inf. arbitrarier Pl. Amph. 932 ; Bacch. 570 ¶ 2 actif arbitro, āvī, ātum, āre : Pl. Merc. 902 ; Ps. 1014 ; St. 144 ; impér. arbitrato Cic. Nat. 2, 74 ¶ 3 le passif [dʼaprès Prisc. Gramm. 8, 15 cʼest le déponent qui a le sens passif] se trouve : C. Antip. 2 ; Pl. Epid. 267 ; Gell. 1, 13, 2 ; Ulp. Dig. 11, 7, 12, 5 ; 7, 1, 13, 1 || Cæs. C. 3, 6, 3 arbitrabantur passif (β) ; Cic. Mur. 34 ; Verr. 2, 5, 106 [arbitraretur RS].
- 1. (pre- en postklass.) getuige zijn van, observeren [dicta alcis afluisteren]; beschouwen;
- 2. menen, oordelen, denken, geloven (abs.; m. aci.; m. inf.); ➤ ut arbitror; — m. dubb. acc. beschouwen als: scelestissimum te arbitror.
定斷 察訪。Arbitretur uxor gnato tuo 揀媳婦與汝子可也。
Suggest a Translation
See an image
- arbiter.—In law, of witnesses, to testify on information and belief, depose to one's best knowledge: ut ‘arbitrari’ se diceret, etiam quod ipse vidisset: fratrem mortuum inde arbitrari, L.: arbitrerisne Sempronium in tempore pugnam inisse?In your judgment, did, etc., L.: in consilio arbitror me fuisse, cum, etc., L.—In gen., to be of an opinion, believe, consider, think: arbitror, certum non scimus, T.: si hunc noris satis, Non ita arbitrere, not merely, T.: ut arbitror, in my judgment: non arbitror, I think not: arbitratus id bellum celeriter confici posse, Cs.: non satis tuta eadem loca sibi arbitratus, N.
-
…suum exequi conaretur multitudinemque hominum ex agris magistratus cogerent, Orgetorix mortuus est ; neque abest suspicio, ut Helvetii arbitrantur, quin ipse sibi mortem consciverit. Post eius mortem nihilo minus Helvetii id quod constituerant facere conantur, ut…
Julius Caesar, Gallic War
-
…id quod constituerant facere conantur, ut e finibus suis exeant. Ubi iam se ad eam rem paratos esse arbitrati sunt, oppida sua omnia, numero ad duodecim, vicos ad quadringentos, reliqua privata aedificia incendunt ; frumentum…
Julius Caesar, Gallic War
-
…bellandi cupidi magno dolore adficiebantur. Pro multitudine autem hominum et pro gloria belli atque fortitudinis angustos se fines habere arbitrabantur, qui in longitudinem milia passuum CCXL, in latitudinem CLXXX patebant. His rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti…
Julius Caesar, Gallic War
-
…et ex agris se in illa castra conferre dicuntur. hosce ego non tam milites acris quam infitiatores lentos esse arbitror. qui homines ; quam ; primum, si stare non possunt, conruant, sed ita ut…
Cicero, in Catilinam
-
…si me isto pacto metuerent ut te metuunt omnes cives tui, domum meam relinquendam putarem tu tibi urbem non arbitraris et si me meis civibus iniuria suspectum tam graviter atque offensum viderem, carere me aspectu civium quam infestis omnium…
Cicero, in Catilinam
-
…obsides esse apud Ariovistum ac Sequanos intellegebat ; quod in tanto imperio populi Romani turpissimum sibi et rei publicae esse arbitrabatur. Paulatim autem Germanos consuescere Rhenum transire et in Galliam magnam eorum multitudinem venire populo Romano periculosum videbat, neque…
Julius Caesar, Gallic War
-
…totidem, Atuatucos XVIIII milia ; Condrusos, Eburones, Caerosos, Paemanos, qui uno nomine Germani appellantur, arbitrari ad XL milia. Caesar Remos cohortatus liberaliterque oratione prosecutus omnem senatum ad se convenire principumque liberos obsides ad se…
Julius Caesar, Gallic War
-
…quid proxima, quid superiore nocte egeris, ubi fueris, quos convocaveris, quid consili ceperis quem nostrum ignorare arbitraris O tempora, o mores senatus haec intellegit, consul videt ; hic tamen vivit. vivit immo vero etiam…
Cicero, in Catilinam
-
…mulieribusque in aestuaria ac paludes coniectos dixeramus, hac pugna nuntiata, cum victoribus nihil impeditum, victis nihil tutum arbitrarentur, omnium qui supererant consensu legatos ad Caesarem miserunt seque ei dediderunt ; et in commemoranda civitatis calamitate ex DC…
Julius Caesar, Gallic War
-
…modo iniussu suo et civitatis sed etiam inscientibus ipsis fecisset, quod a magistratu Haeduorum accusaretur, satis esse causae arbitrabatur quare in eum aut ipse animadverteret aut civitatem animadvertere iuberet. His omnibus rebus unum repugnabat, quod Diviciaci fratris…
Julius Caesar, Gallic War