confirmativus
Could not find confirmativum in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
confirmātīvus, a, um, adj. [confirmo],
- serving for confirmation, confirmative: adverbia (profecto, scilicet, quippe, etc.), Prisc. pp. 1020 and 1056 P: conjunctio, Diom. 411 ib.; Prisc. p. 1032 ib.: verbum, Ambros. Abrah. 2, 11, 89.—Subst.: confirmātī-vum, i, n., an affirmation, affirmative: duo negativa confirmativum faciunt, Schol. Juv. 14, 127; 6, 457.—Adv.: confirmā-tīvē, Tert. adv. Marc. 4, 41; Prisc. p. 1149 P.
cōnfirmātīvus, a, um (confirmo), zur Versicherung (Bejahung) dienend, versichernd, bejahend, Versicherungs-, confirmativa coniunctio u. subst. bloß confirmativa (Ggstz. abnutiva, negativa), Diom. 417, 12 u. 455, 13. Prisc. 16, 12. Serv. Verg. Aen. 2, 247: adverbium, Prisc. 15, 32 u. 17, 41: verbum, Ambros. de Abrah. 2, 11. § 89: subst., duo negativi od. negativa unum confirmativum faciunt, Schol. Iuven. 6, 457 u. 14, 127.
‘et’ conjunctio ‥ modo ~a, ut: ‘et dubitamus adhuc virtuti extendere vires? ’
est quoque ‘per’ ~um: Terentius, ‘‥ perparce’
hi ‥ unanimo ~oque conspiramine affuisse perhibentur
cōnfirmātīvus, a, um (confirmo), qui sert à affirmer : confirmativa adverbia Prisc. Gramm. 15, 32, adverbes affirmatifs [profecto, scilicet, quippe, etc. ].