dominabilis

dominabilis [LL] 1 lordly, exercising lordship. utilitas [hujus tractatus] est quia nobilitat addiscentes ‥ et facit eos ‥ sedere in aula regia ‥ actores et reos ordine ~i judicantes vice regis Bracton proem. 1b; 1282 paternitatem vestram et ~em amiciciam ‥ exoramus quatenus ‥ ecclesie nostre negocia dignemini habere specialiter commendata Peckham Ep. (ad J. Cardinalem) 225 (cf. Reg. Cant. 1294–1313 I 12); 1320 vestre ~i reverencie supplicamus quatinus nostram absenciam ‥ habere velitis favorabiliter excusatam (Lit. Episc. Roff. ad Archiep. Cant.) Hist. Roff. 25v. 2 (as sb. n.) susceptibility to lordship, governability. nec requiritur communicacio ulterior propter ejus [dominii divini] complecionem preter ~e et ipsum dominium, cum non possit esse ~e nisi Deus eo ipso fuerit ejus dominus Wycl. Dom. Div. 16; multa sunt dominia civilia hominum civiliter dominancium super temporalibus ‥, et ad tale dominium non sufficit ponere dominativum et ~e esse simul Id. Civ. Dom. I 6.