dominaedius
dominaedius, iī, m. = dominus aedium, der Hausherr, Hauswirt, Paul. Nol. 29, 13 u.a. – Synkop. domnaedius, Corp. inscr. Lat. 6, 9274. Augustin. enarr. in psalm. 38, 21 u. c. Petil. 2, 83, 184. Vgl. Gloss. II, 45, 18 ›domnaedius, σταθμοῦχος (Wirt)‹, u. Not. Tir. 47, 65 (wo Domminidius).
dŏmĭnædĭus, v. domnædius : P. Nol. 29, 13.
Domnidius, habent Notæ Tyronis. Sic autem fere semper sanctum Felicem vocat Paulinus Nolanus Episcopus, quasi dominum ædis, cui ipse præsidebat. Epist. 1 :
Venientem in gremio jam communis patroniIta Epist. 9. 10. 12. et 28. et Natali 7. Sic etiam non semel Sugerius lib. de Consecrat. Eccles. S. Dionysii sanctos MartyresDominædii mei Felicis excipiam.
Dominos suosvocat. Porro vocem