dominanter
dŏmĭnanter, adv., v. dominor, P. a.
dominanter, Adv. (dominans), nach Herrscherart, Dracont. hexaëm. 1, 331.
rex debet specialiter providere de cunctis spectantibus ad ejus officium, de quanto ad cultum Dei pertinet ‥; ergo regum est in nomine Domini exequi ~er illud officium
vivunt ~ius
dŏmĭnantĕr, en maître : Drac. Laud. 1, 331.