dominans
dominans, ruling, bearing sway
dŏmĭnans, antis, v. dominor, P. a.
domināns, antis, PAdi. m. Compar. (dominor), herrschend, animus est... dominantior ad vitam quam vis animai, Lucr. 3, 397: tanto mobilior vis et dominantior haec est, Lucr. 6, 238. – subst., dominans, der Herrschende = der Gebieter, despotische Herrscher, Tac. ann. 14, 56 u. (im Plur.) Auct. b. Alex. 32, 3. Tac. hist. 4, 74.
dŏmĭnāns, (13) tis, p. de dominor || adjt, prédominant : dominantior ad vitam Lucr. 3, 398, plus essentiel à la vie ; dominantia nomina Hor. P. 234, mots propres (κύρια) || subst. m. , le maître : Tac. Ann. 14, 56 ; H. 4, 74.
domināns antis, adj.
- P. of dominor, ruling, bearing sway; hence, nomina, used in a literal sense, H.—As substm., a ruler: cum dominante sermones, Ta.: avaritia dominantium, Ta.