dominativus

dominativus , a despotic. b lordly. c (as sb. n.) lordship. a accipiatur ‘eleccio’ ibi pro liberalitate sive potestate ~a Duns Ord. I 195 (v. elicitio); Christus ‥ ~um modum regendi a potestatibus seculi observatum apostolis interdixit [cf. Matth. xx 20–8] Ockham Pol. I 36; ille principatus qui ‥ curam debet habere de sibi subjectis ‥ non ~us sed ministrativus merito est vocandus Id. I. & P. 13; Ib. 14 (v. despoticus); ‘potestas’ dicit potenciam ~am; set Deus non est eternaliter dominus; igitur non habet potestatem super volucione sua, set solum super creaturas Wycl. Ente 148; prefeccio ~a hominis super sublunaria Id. Dom. Div. 5.  b 1327 sciat vestra paternitas ~a quod ‥ Lit. Cant. (ad Archiep.) I 227.  c Wycl. Civ. Dom. I 6 (v. dominabilis 2).