immodice
immodice, beyond measure, excessively
immŏdĭcē, adv., v. immodicus fin.
immodicē, Adv. (immodicus), unmäßig, ohne Maß u. Ziel, I) eig.: mare adeo imm. fluens, ut etc., Mela: si sanguis ex vulnere imm. fluat, Plin.: frequenter id potius quam imm. facere, Colum. – II) übtr.: lingua acerba et imm. libera, Liv.: immodice immodesteque gloriari Hannibale victo ab se, Liv.: insolenter et imm. abuti indulgentiā populi Romani, Liv.: imm. sibi arrogare eloquentiam, im Übermaß, Quint.: hāc potestate imm. ac superbe usum esse, Liv.
[mediterranei Britones ] contra eum [sc. Burgred ] ~e reluctabantur
habuit filium unigenitum, quem ~e diligebat
dominus [sc. rex ] autem multum miratus super tanta audacia et commotus ~e propter contumeliam in hac parte sibimet irrogatam
quamplurimum commovemur
immŏdĭcē, (13) sans mesure, excessivement : Liv. 22, 27, 2 ; Plin. 30, 112 ; Gell. 1, 11, 2.
immodicē
adv.
- immodicus, beyond measure, excessively: gloriari, L.: potestate uti, L.