imperatio
imperātio, ōnis, f. (impero), das Geheiß, die Anordnung, trina, Boëth. inst. arithm. 2, 1.
impĕrātĭō, ōnis, f. , ordre, commandement : Boet. Arithm. 2, 1.
Per annos triginta, tam parentes mei quam et ego, voluntate mea Imperationem fecimus de presbiteris supradictæ Dei ecclesiæ ; et hic Luca propter chrisma nos mittebant ad tollendum ab episcopo, et cavallicaturam cum ipsis presbiteris faciebamus.