imperative
impĕrātīvē (inp-), adv.,
- v. the foll. art.
imperātīvē, Adv. (imperativus), befehlend, Ulp. regul. tit. 24. § 1. Donat. Ter. Andr. 3, 2, 10. Cassian. collat. 21, 14.
cum dicitur ‘fiat lux’, non ponitur hoc verbum ‘fiat’ ~e, sed notat dispositionem consilii Trinitatis
ne hic se superstite cuiquam propalaret, in virtute obedientie ~e illum perstrinxit
eis in illa die laboris corporei exercicium ~e interdixit
impĕrātīvē (imperativus), en commandant, impérativement : Ulp. Tit. 24, 1.