About Report a problem

Menu

imperficere

imperficere [ML, backformed from imperfectus] 1 to make imperfect, flaw, vitiate (esp. pass.). si autem loquatur de parte contradiccionis extrinsece, ex natura tali sciencia Dei nec perficitur nec ~itur Bradw. CD 145B; cum tamen pretericiones multorum actuum pocius inperficiunt mundum, illas igitur potest Deus ammovere perficiendo mundum Wycl. Act. 63; ab hinc [res] procedit continue, succrescens usque ad perfeccionem ultimatam, licet alique partes ~iantur gracia sui tocius perficiendi, ut corpora corruptibilia veterascunt, ut sua species, vel saltem universitas, pulcrificetur in ordine successionis suarum parcium Id. Ente 307; plus proporcionaliter ~itur ille mundus Id. Incarn. 37; innuunt ecclesiam magis inperfici, quam aliquam ejus partem Id. Versut. 100. 2 (mus.) to imperfect, to cause a perfect unit to lose one third of its value. Cf. imperfectio 4, imperfectus 7. in his sicut in simplicibus contingit longas perfici et ~i, breves autem rectas fieri et alterari Odington 137; longa duplex, id est sex temporum, ~itur per brevem precedentem vel subsequentem Haudlo 118; si ‥ sola brevis vel valor sequatur longam ~it eam Ib. 92; pause transmittunt modos seu ~iunt notas Will. 31; omnis nota que potest ~i potest perfici Fig. 40; dicitur semiminor a ‘semis’, quod est imperfectum, eo quod minorem ~it Hauboys 192; inperficiens longior et vocatur inperficiens quia inperficit longissimam ‥ inperfecta Wals. Mus. Mens. 81; punctus divisionis dividit longas ~iendo maximas, semibreves ~iendo breves, minimas ~iendo semibreves Hothby Cant. Fig. 331; punctus divisionis ponitur inter duas semibreves ad ~iendum breves Ib. Ve 44.

Saved

Recent