imperativus
impĕrātīvus (inp-), a, um, adj. [impero],
- of or proceeding from a command, commanded: feriae, extraordinary, commanded by a magistrate, Macr. S. 1, 16, § 5 sq.: modus, the imperative, Mart. Cap. 3, § 313, and in the grammarians saep.— Adv.: impĕrātīvē, imperatively, Ulp. Reg. tit. 24, 1.
imperātīvus, a, um (impero), I) befehlend, modus, Diom. 339, 32 K. u.a. Gramm.: sententiae, Isid. – II) passiv = anbefohlen, feriae, von den Behörden angeordnete, außerordentliche, Macr. sat. 1, 16. § 5 sq.: officium (Ggstz. voluntarium), Salv. adv. avar. 2, 9.
a secunda sc. persona ~i modi quae est producta
modus ‥ ~us,þæt ys bebeodendlic
misit ad comitem archiepiscopum Rothomagensem, †mandens [l. mandans ] ~o modo [] ut castra redderet ed. :‘in a peremptory manner’
sunt alia ejusdem conjugationis quae in praeterito perfecto concordant, sed ~o ‥ iambum, non spondeum eliciunt, ut ‘faveo, favi, fave’
juxta idioma linguae Hebraicae indicativum modum pro ~o posuit
~us dicitur qui imperandi significationem habet, ut ‘puta’, ‘voca’, ‥
~us naturali necessitate non habet praeteritum
primus modus indicativus est sive scientificus, secundus inperativus sive potestativus, ‥
ut indicativus pro inperativo
in aggrediendo prelia litua acutiora animos stimulant et in remittendo tuba gravior eosdem resides facit: adeo hec vis anime [sc. musica ] ~a est
infirmus sperans sanitatem vult sanitatem ‥; vult enim ‥ quia sperat sanitatem sibi possibilem et habet respectu ejus volicionem efficacem et ~am mediis inducentibus sanitatem
determinacio ‥ fit ‥ in rebus practicis per vim ~am in judicante existentem
impĕrātīvus, a, um (impero), impératif : Salv. Avar. 2, 9, 39 || modus Capel. 3, 313, lʼimpératif || imperativæ feriæ Macr. Sat. 1, 16, 5, féries impératives, ordonnées extraordinairement.