imperatus
impĕrātus (inp-), ūs, m. [impero],
- a command, order (post-Aug. and very rare), Ambros. de Fuga Saec. 2, 8: ACILII GLABRIONIS IMPERATV, Inscr. Orell. 1525: imperatu Gratiani, Amm.31, 7, 4.
imperātus, Dat. uī, Abl. ū, m. (impero), der Befehl, die Order, Dat., Ambros. de fuga saec. 2, 8: Abl., imperatu ducis, Amm. 18, 6, 10: imperatu eiusdem Gratiani, Amm. 31, 7, 4.
1 impĕrātus, a, um, part. de impero.
2 impĕrātŭs, ūs, m. , ordre : Ambr. Fuga 2, 8 ; Amm. 18, 6, 10.
Richomeres Imperatu ejusdem Gratiani motus e Galliis properavit ad Thracias.