imperfecte
imperfectē, adv., v. imperfectus fin.
imperfectē, Adv. (imperfectus), unvollkommen, unvollständig, Gell. 2, 8 in. Amm. 22, 16, 16.
quare, existente carne cocta, fundus lebetis non tantum sentitur calidum quantum sub carne ~e cocta?
vestigium est impressio, derelicta ex transitu alicujus super vacuum vel plenum, ipsum ~e representans
res infinita ~e intelligitur in objecto formali finito
quando pauci non sufficiunt ad perfecte videndum quid est agendum et quid omittendum, quamvis aliquo modo perpendunt ~e
imperfectē, mal : Gell. 2, 8 ; Amm. 22, 16, 16.