imperatorie
impĕrātōrĭē (inp-), adv., v. imperatorius, I. fin.
imperātōriē, Adv. (imperatorius), wie ein Feldherr, eines Feldherrn würdig, Treb. Poll. Claud. 6, 2: dah. gebieterisch, Heges. 1, 40, 4.
impĕrātōrĭē (imperatorius), en empereur : Treb. Claud. 6, 2 ; Heges. 1, 40, 4.