imperditus
imperditus, not destroyed, not slain
imperditus , a, um: (adj.), undestroyed, 10.430.
imperdĭtus (inp-), a, um, adj. [2. inperditus],
- not destroyed, not slain (poet.): et vos, o Graiis imperdita corpora, Teucri, Verg. A. 10, 430: pectora Tydeo, Stat. Th. 3, 84: ego Sidoniis, Sil. 9, 161.
im-perditus, a, um (in u. perdo), noch nicht vernichtet, noch verschont, Verg. Aen. 10, 430. Sil. 9, 161. Stat. Theb. 3, 84.
imperdĭtus, (16) a, um (in, perdo), non détruit, non tué : Virg. En. 10, 430 ; Sil. 9, 161.
imperditus (in-p-)
adj.,
- not destroyed, not slain: corpora, V.