improbatio
improbatio, disapproval, blame
imprŏbātĭo (inpr-), ōnis, f. [improbo],
- disapprobation, blame (very rare): haec et ad improbationem et approbationem testium pertinebunt, Auct. Her. 2, 6, 9; Cic. Verr. 2, 3, 74, § 172: accusatoris erit, improbatione hominis uti, id. Inv. 2, 10, 32.
improbātio, ōnis, f. (improbo), die Mißbilligung, Verwerfung (Ggstz. probatio, approbatio), ista omnis, Cic.: testium, Cornif. rhet.: improbatione hominis uti, Cic.
ne ‥ optatae ~onis cachinno tripudiantes congratulentur(
quod ‥ bonorum patrum mala natis dispensentur ~one
inculcat quoque adhuc ejusdem rei ~onem per locum a majori
primus error improbabitur, cum de hoc tangetur. interim autem ad ejus ~onem sufficiat verbum Augustini
probatio et ~o patent una cum solucione
~o primi membri hujus subdivisionis
ex hoc apparet ~o illius quod dicitur in precedenti opinione
inprobatio ejus [sc. Aristotelis ] non est hic ad propositum
dicere ‥ recitative est comune ad interrogacionem et ~onem, ad yroniam et quodcunque aliud nudum dicere. sed dicere improbative est dicere aliquid tamquam falsum ad finem, quod improbetur
continet ~onem et solucionem ‥ secunde probacionis
isti, viz. qui erant ex parte abbatis, in ~onem condicionis prejudicialis ac ad probandum quomodo totum ‥ factum erat tanquam coram non suo judice
imprŏbātĭō, (16) ōnis, f. (improbo), désapprobation : Cic. Verr. 2, 3, 172 ; Inv. 2, 32.
improbātiō (inpr-) ōnis, f
- improbo, disapproval, blame: ista omnis: hominis.