improbator
imprŏbātor (inpr-), ōris, m. [improbo],
- a disapprover, condemner (post-class.): malorum, bonorum probator, Ap. Deo Socr. p. 51: malorum, Tert. Patient. 5.
improbātor, ōris, m. (improbo), der Mißbilliger, Verwerfer (Ggstz. probator), malorum, Apul. de deo Socr. 16. Tert. de patient. 5: improbatores tui (Genet.), Augustin. op. imperf. c. Iulian. 1, 52 extr.
scire velim reverende conceptionis ~or unde sciat quod dicit ‥
imprŏbātŏr, ōris, m. , improbateur : Apul. Socr. 16 ; Tert. Pat. 5.