improbe
improbe, badly, wrongly, wickedly, recklessly
imprŏbē (inpr-), adv., v. improbus fin.
improbē, Adv. (improbus), I) nicht gut, 1) eig.: dicere, unrichtig, falsch, Gell. 15, 5, 1 u. 9, 4. – 2) übtr., unrecht, unredlich, unbillig, facere multa, viel Böses tun, Cic.: de alqo dicere, Cic.: estne aliquid, quod improbius fieri possit? ist noch eine unredlichere (schlechtere) Handlungsweise möglich? Cic. – II) übermäßig, übertrieben, 1) eig.: improbius natus, mit einem ungewöhnlich starken männlichen Gliede versehen, Suet.: intestinum impr. prominet, Marc. Emp. – 2) übtr., unverschämt, frech, decerpere oscula, Catull.: improbissime respondere, Cic.
rex ait et victi cesserunt improbe Picti
annuit ipse quidem regalibus improbe coeptis
quo longius illa [sc. potestas ] recedit, tanto propius et ~ius hec [sc. voluntas ] accedit
coercere atque in facinorosos animadvertere principis atque ‥ magistratuum, nisi quod sacris interdicunt quos ~e malos comperiunt
imprŏbē (11) (improbus), ¶ 1 dʼune manière mauvaise, défectueuse, mal : Gell. 15, 5, 1 ¶ 2 [moralt ] mal, malhonnêtement : Cic. Amer. 104 ; Off. 2, 79 ; Fin. 1, 51 ; -bius Cic. Verr. 2, 3, 140 ; -issime Cic. Cæc. 23 ¶ 3 dʼune manière excessive : Suet. Vesp. 23 || avec impudence : improbissime respondere Cic. Pis. 13, répondre avec la dernière impudence.
improbē (inp-) adv.with comp.and sup.
- improbus, badly, wrongly, wickedly, recklessly: multa fecisti: dici: improbius fieri: quas (res) improbissime fecit: decerpere oscula, Ct.