incoho
incoho, to begin, commence
- Act., to lay the foundation of a thing, to begin, commence (syn. incipere; opp. absolvere, perficere; class.).
- A In gen.
- α With acc.: ut Phidias potest a primo instituere signum idque perficere, potest ab alio incohatum accipere et absolvere, Cic. Fin. 4, 13, 34; cf.: ut nemo pictor esset inventus, qui Coae Veneris eam partem, quam Apelles incohatam reliquisset, absolveret, id. Off. 3, 2, 9; 3, 7, 33: statuam, Quint. 2, 1, 12: res in animis nostris, Cic. Leg. 1, 16, 44: quas res nos in consulatu nostro gessimus, attigit hic versibus atque incohavit, id. Arch. 11, 28: philosophiam multis locis incohasti, id. Ac. 1, 3, 9: quod mihi nuper in Tusculano incohasti de oratoribus, id. Brut. 5, 20: quod hic liber incohat, Quint. 3, 1, 2: hanc materiam, id. 4 praef. § 5: abrupto, quem incohaverat, sermone, id. 4, 3, 13: esse videatur octonarium incohat, id. 9, 4, 73: referamus nos igitur ad eum, quem volumus incohandum et eloquentia informandum, Cic. Or. 9, 33: Favonius ver incohans, Plin. 16, 25, 39, § 94: incohandae vindemiae dies, id. 11, 14, 14, § 35: pulcherrimum facinus, Curt. 6, 7: tum Stygio regi nocturnas incohat aras, i. e. begins to sacrifice, Verg. A. 6, 252: reges plures incohantur, ne desint, are chosen, Plin. 11, 16, 16, § 51.—
- β With inf.: quam si mens fieri proponit et incohat ipsa, Lucr. 3, 183; Luc. 10, 174; Pall. Dec. 2.—
- B In partic., pregn. in the part. perf.: incŏhātus, a, um, only begun (opp. to finished, completed), unfinished, incomplete, imperfect (mostly Ciceron.): ne hanc incohatam transigam comoediam, Plaut. Am. 3, 1, 8 (868): qui exaedificaret suam incohatam ignaviam, id. Trin. 1, 2, 95 (133): quae adulescentulis nobis ex commentariolis nostris incohata ac rudia exciderunt, Cic. de Or. 1, 2, 5: cognitio manca atque incohata, id. Off. 1, 43, 153: incohatum quiddam et confusum, id. Rep. 3, 2: rem tam praeclaram incohatam relinquere, id. N. D. 1, 20, 56; cf. id. Rep. 1, 35: perfecta anteponuntur incohatis, id. Top. 18, 69; cf.: hoc incohati cujusdam officii est, non perfecti, id. Fin. 4, 6, 15.—
- II Neutr., to begin, commence, take a beginning.
- A In gen. (post-class.): moris est, ut munus hujusmodi a proficiscentibus incohat, Symm. Ep. 7, 75: incohante mense, Pall. Febr. 25, 20 and 33.— *
- B In partic., like infit, to begin to speak: post longa silentia rursus Incohat Ismene, Stat. Th. 8, 623. — Hence, incōhātē, adv., incipiently, incompletely, Aug. Gen. ad Lit. 6, 11.
- 1. beginnen, een begin maken met [annum; aras oprichten; statuam]; ➤ luna incohatur het is nieuwe maan; — p. adj. incohātus, a, um (pas) begonnen, onvoltooid, niet afgemaakt, onvolledig [opus; quaestio];
- 2. schriftel. of mondel. beginnen te beschrijven, beginnen te praten, inleiden;
- 3. (Tac.) (een zaak in de senaat) ter sprake brengen, aan de orde stellen (abs.; m. de).
- to begin, commence: signum ab alio incohatum absolvere: initium sedis ab saltu, Ta.: Stygio regi aras, i. e. begins to sacrifice, V.: spem longam, entertain, H.—Of a writer or speaker, to essay to treat, open, begin to discuss, propose: res attigit hic versibus atque incohavit: alqd mihi nuper de oratoribus: nil altum, V.: incohante Caesare de, etc., Ta.
-
…agnam Aeneas matri Eumenidum magnaeque sorori ense ferit, sterilemque tibi, Proserpina, vaccam. Tum Stygio regi nocturnas inchoat aras, et solida imponit taurorum viscera flammis, pingue superque oleum infundens ardentibus extis. Ecce autem, primi…
Vergil, Aeneid
-
…hoc sic expositum dissimile est superiori. illud enim rectum est quod πολιτικόν dicebas contingitque sapienti soli, hoc autem inchoati cuiusdam officii est, non perfecti, quod cadere in non nullos insipientes potest. tertium autem omnibus aut maximis…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…finis disputandi in eum diem factus est. Liber Tertius et vehiculis tarditati, eademque cum accepisset homines inconditis vocibus inchoatum quiddam et confusum sonantes, incidit has et distinxit in partis et ut signa quaedam sic verba rebus inpressit hominesque…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…, quid maxime velis. Credo, inquit, sed expediri, quae restant, vix poterunt, si hoc incohatum reliqueris. Imitemur ergo Aratum, qui magnis de rebus dicere exordiens a Iove incipiendum putat. Quo Iove aut…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…mundi pars, quoniam rationis esset particeps, pluris esse quam mundum omnem oporteret. Atque etiam si a primis incohatisque naturis ad ultimas perfectasque volumus procedere, ad deorum naturam perveniamus necesse est. Prima enim animadvertimus a natura sustineri…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…inchoatum accipere et absolvere, huic est sapientia similis ; non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Qualem igitur hominem natura inchoavit et quod est munus…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…sed accepit a natura inchoatum. hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Qualem igitur hominem natura inchoavit et quod est munus, quod opus sapientiae quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat si est…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…quasi consuetudinem, quam partim assiduitate exercitationis partim ratione formabant, in quibus erat ipsa philosophia ; in qua quod inchoatum est neque absolutum progressio quaedam ad virtutem appellatur, quod autem absolutum, id est virtus, quasi perfectio naturae…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…est, quod a communitate ducatur officium, id esse maximum. Etenim cognitio contemplatioque naturae manca quodam modo atque inchoata sit, si nulla actio rerum consequatur. Ea autem actio in hominum commodis tuendis maxime cernitur ; pertinet igitur…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…et litteris luminis et verbis attulisti atque ipse varium et elegans omni fere numero poema fecisti, philosophiamque multis locis inchoasti, ad impellendum satis, ad edocendum parum. Causam autem probabilem tu quidem affers aut enim Graeca legere malent…
M. Tullius Cicero, Academica