inhabitatio
ĭnhăbĭtātĭo, ōnis, f. [inhabito],
- a dwelling, habitation (late Lat.), Tert. ad Marc. 3, 24; id. ex Gen. 27, 40.
inhabitātio, ōnis, f. (inhabito), das Bewohnen, konkr. = die Wohnung, Eccl.
res non consumptibiles usu, sicut domus que ex ~one non deterioratur, nisi forte per accidens
edificiis manerii sui de W. ‥ ad moram et ~onem archiepiscoporum
dando ‥ pro ~one fratrum minorum totam terram suam
nec unquam ‥ monasterium Croyland religiosorum ~one monachorum caruit
petiit licenciam edificandi quandam porcheam ‥ pro ~one virorum ‥ leprosorum
sanctus Euticius adhuc terrena ~one aggravatus [cf. ]Sap. ix 15
est ‥ ordinatum quod nullum mancipium ‥ scolaribus deserviens ‥ principalitatem seu ~onem domus ‥ habere possit
recitavit historias ‥ a primeva regni ~one
cum illos qui ‥ fidem perdiderant ad salutem reducens sua ~one [v. l. habitatione ] dignos efficit
non sunt defuturi in mundo qui divina mansione et ~one sint digni
nec de civitate multitudinis exiens turbabatur qui de unius Dei ~one interius letabatur
ut sint unum corpus ‥ per ~onem Spiritus Sancti
faciatis publice proclamari quod omnes mercatores qui ‥ ibidem morari ac habitare voluerint ad eandem villam ‥ accedant et ibidem competentia burgagia pro ~one sua recipiant
ĭnhăbĭtātĭō, ōnis, f. (inhabito), habitation, demeure : Tert. Marc. 3, 24 ; Eccl.