inhabitator
ĭnhăbĭtātor, ōris, m. [inhabito],
- a dweller, inhabitant (post-class.): aedium, Dig. 9, 3, 5; Hier. ad Helv. 1.
inhabitātor, ōris, m. (inhabito), der Bewohner, Ulp. dig . 9, 3, 5. § 12 u. 47, 5, 1. § 6 u. Eccl.
~ores archae
Colecestris ~or
vij mensibus ergastuli ~or fuit
cui conparabo te ‥ qui amator et ~or es celle, qui eam et amando inhabitas et inhabitando amas?
habitator celle
quilibet principalis ~or seu ejus vicem gerens tam aularum quam camerarum
principalis quilibet seu ~or
E. H., ~or villae de W.
fides et intellectus Verbi corda inlustrat ac Deo ~ore [vv. ll. ~ores, inhabitatione ] dignos efficit
qui haec in consolationem spei nostrae promisit tui est ~or pectoris
Deus castorum corporum benignus ~or [AS: ]inbyend
~or cordis ejus, Spiritus Sanctus
est hec vita ‥ stabulum viatoris, non domus ~oris
ĭnhăbĭtātŏr, ōris, m. (inhabito), habitant : Hier. Virg. 2 ; Ulp. 9, 3, 5.