Logeion | municeps

mūnĭ-ceps, ĭpis (gen. plur., municipium for municipum, Tab. Heracl. ap. Mazoch. line 71), comm. [munia-capio, v. infra],

an inhabitant of a municipium or free town, a burgher, citizen (class.): municeps, qui in municipio liber natus est. Item, qui ex alio genere hominum munus functus est. Item qui in municipio a servitute se liberavit a municipe. Item municipes erant, qui ex aliis civitatibus Romam venissent, quious non licebat magistratum capere, sed tantum muneris partem, ut fuerunt Cumani, Acerrani, Atellani, qui et cives Romani erant, et in legione merebant, sed dignitates non capiebant, Paul. ex Fest. p. 131 Müll. (v. infra): municipes sunt cives Romani ex municipiis, legibus suis et suo jure utentes: muneris tantum cum populo Romano honorarii participes: a quo munere capessendo appellati videntur, nullis aliis necessitatibus, neque ullā populi Romani lege astricti, nisi, inquam, populus eorum fundus factus est. Primos autem municipes sine suffragii jure Caerites esse factos, accepimus: concessumque illis, ut civitatis Romanae honorem quidem caperent, sed negotiis tamen atque oneribus vacarent, pro sacris bello Gallico receptis custoditisque, Gell. 16, 13, 6: municeps Cosanus, a citizen of (the municipium of) Cosa, Cic. Verr. 2, 5, 62, § 161.—
II Transf.
- A A fellow-citizen, fellow-countryman: municeps noster, our fellow-countryman, Cic. Brut. 70, 246: amavit Glyceram municipem suam, his fellow-countrywoman, Plin. 35, 11, 40, § 125: di municipes, a term applied in contempt to those deities who were confined to particular localities: videmus gentiles deos colere municipes, ut Eleusinios Cererem, Phrygas Matrem, Epidaurios Aesculapium, Min. Fel. Oct. 6.—Poet., of fishes: vendere municipes siluros, Juv. 4, 33.—Of inanim. things: municipes Jovis advexisse lagenas, bottles, the countrymen of Jove, i.e. Cretan bottles, Juv. 14, 271.—
- B A freedman in a municipium, Dig. 50, 1, 1; so ib. 23 and 27.

mūniceps, cipis, Genet. Plur. gew. cipum, c. (munia u. capio), I) der Bürger eines Munizipiums, der Munizipalbürger, municeps Cosanus, Bürger aus Kosa, Cic.: municeps eius municipii, Hermog. dig. – II) prägn., mit jmd. aus demselben Mumzipium stammend, der Mitbürger, der Landsmann, als fem. die Mitbürgerin, Landsmännin, m. meus, Cic.: m. noster, Sen.: amavit Glyceram municipem suam, Plin. – übtr., lagoenae municipes Iovis, Flaschen, die Landsleute Jupiters sind, d.i. kretische, Iuven.: vendere municipes siluros, Iuven. – ➳ arch. gedehnte Nbf. Nom. Sing. municipes, Corp. inscr. Lat. 2, 1964. col. 5. lin. 67.

municeps [CL] 1 a native, citizen, or inhabitant of a municipium municipium 1. ~cipes, quorum municipatus in Tribulano municipio fuerat Aldh. VirgP 52; non autem se civem sed ~cipem a municipio, id est territorio ejusdem civitatis [sc. Tharsi] in quo nutritus est, appellat Bede Acts 988; ~ceps, cives municipii GlC M 319. 2 citizen of a city, borough, castle, or sim; b (fig.). Siculus indigena et Catenensis oppidi ~ceps Aldh. VirgP 41; pro ~cipe quidam codices civem habent, quod ex uno Graeco, id est πολίτης, transfertur Bede Retract. 1029; ~ceps, burgliod GlC M 294; despecta exilitate patris mei, ~cipis Barcinonensis admodum tenuis W. Malm. GR II 170; venerat vir quidam non ignote urbis Herefordie viz. ~ceps Mir. Wulfst. I 12; sta et intuere concives tuos, hujus ~cipes civitatis J. Ford Serm. 63. 5. b regni caelestis ‥ ~cipes Gildas EB 32; conici datur, quam pretiosa sit supernis ~cipibus pudicitiae generositas Aldh. VirgP 31. 3 (mil.): a member of a garrison (in a castle or sim.). b governor or warden of fortress, castle, or sim., castellan, constable. a Ricardus autem filius regis aliique ~cipes sic improviso impetu preventi sunt Ord. Vit. XII 12 p. 341; sowdyowre, stipendarius ‥ ~ceps PP. b ~ceps, portgerefa vel burhwita Ælf. Gl. 111; Guillelmus de Rolmara Novimercatus ~ceps et commanipulares ejus Ord. Vit. XII 3 p. 322; ~ceps, -is, i. castellanus vel princeps qui munitionem capit Osb. Glouc. Deriv. 344; Henricus [II] ‥ nactus autem regnum Anglorum, servos, spurios, caligatos, cubili, mense, regno, prefecit et ex iis questores, pretores, proconsules, tribunos, ~cipes, forestarios super provincias constituit R. Niger Chr. II 167; Matheus de Clera ~ceps principalis castelli de Dovera prestitit auctoritatem predonibus Diceto YH 111 (cf. M. Par. Maj. II 399). 4 freeman. a frankling, libertus, ‥ ~ceps Levins Manip. 136.

mūnĭceps, (10) ĭpis, m. f. (munia, capio), citoyen dʼune ville municipale : Cic. Verr. 2, 5, 161 ; P. Fest. 131 ; Gell. 16, 13, 6 || compatriote, concitoyen : Cic. Br. 246 ; Plin. 35, 125 || citoyen libre dans une ville municipale : Dig. 50, 1, 1.

mūni-ceps, cipis m en f (munia en capio)

1. burger v.e. municipium, inwoner v.e. kleine stad;
2. stadgenoot, inwoner v. dezelfde municipium.

municeps , ipis. adj.
私例之籍民。

Suggest a Translation
See an image

, Πολίτης, in vett. Gloss. Will. Brito in Vocab. MS. : Municeps, et Municipalis et Muniparis, omnia dicuntur in eodem sensu : hoc enim nomine censentur Castellani in municipio nati et permanentes, et etiam milites stipendiarii, qui pro custodia municipii munia capiunt, et etiam originales, etc. Certe pro Castellanis, seu Castellorum præfectis, non semel usurpat Ordericus Vitalis, lib. 4. pag. 532 : Guillelmum de Firmitate, aliosque Regis Municipes expugnant et ejiciunt. Lib. 11. pag. 805 : Consul de Mellento per partem Yvonis, qui Municeps erat et Vicecomes, et Firmarius Regis, callide intravit. Et pag. 822 : Alii quoque Municipes per totam Normanniam a Duce absoluti sunt, eoque annuente, ante omnia, reddentes municipia, triumphatori reconciliati sunt. Adde pag. 807. 818. 853. 856. 857. Castrorum municipes vel domini, apud Hariulfum lib. 4. Chron. Centul. cap. 21. initio. Vide Guibertum lib. 1. de Vita sua cap. 7. et Galfridum Monemuthensem lib. 2. cap. 4. Vide Muniones. Vide Ulpian. L. 1. ff ad Municipal. , Instrumenta publica. Charta ann. 8. regni Theoderici tom. 2. Annal. Bened. pag. 702 : Præsentem vero donationem, nequaquam civiliter gestis Municipalibus alligare curavimus, et omnino decernimus, ne alioquin in eam ob hunc casum quisquam valeat repetere. , quorum honor intra muros suos terminatur, Minucio Felici init. Octav. qui et Speciales dicuntur Sidonio, Græcis vero scriptoribus πατρῶοι θεοί ; de quibus præ ceteris S. Athanasius in Orat. contra Gentes. Vide Dissert. Cangii de Numism. infer. ævi num. lxj. , Castellania. Ordericus Vitalis lib. 4. pag. 522 : Hugoni vero de Grentemaisnilio Municipatum Legrecestræ commendavit. , pro Patria, apud Tertul. de Corona cap. 13 : Sed tu peregrinus mundi hujus, civis supernæ Jerusalem, noster, inquit, Municipatus in cœlis est. Ita et lib. 3. adv. Marcion. cap. 24. Vide Cleric. in not. ad Hammon. ad cap. 3. v. 20. D. Pauli ad Philipp. , Præfectura. Vita S. Præjecti sæc. 2. Benedict. pag. 640 : Genesius eo tempore vir illustris et generositate pollens opibusque opulentus, in præfata urbe (Arvernorum) Municipatum obtinebat. , Castrum, castellum muris cinctum. Sugerius in Vita Ludovici Grossi apud Duchesn. tom. 4. Hist. Franc. pag. 284 : Terram ejusdem Burchardi depopulans, Municipia et incurtes præter castrum subvertens, pessumdedit, incendio, fame, gladio contrivit. Vita S. Norberti tom. 1. Junii pag. 854 : Et coegerunt eum ut ascenderet quoddam Municipium, quod ab Imperatore Ottone ibi constructum erat antiquitus, loco turris cujusdam ecclesiæ. , Telonearius, minister, vel civis, in Glossis Isonis Magistri.

mūniceps ipis

munia+CAP-, an inhabitant of a free town, burgher, citizen: reliqui, Cs.: Cosanus, a citizen of Cosa.—A fellow-citizen, fellowcountryman: alqm municipem habere, Cs.: in singulos municipes benignitas.—Poet., of fishes: vendere municipes siluros, Iu.—Of things: municipes Iovis advexisse lagenas, i. e. bottles of Crete, Iu.

MUNICEPS

MU´NICEPS, MUNICI´PIUM. [COLONIA; FOEDERATAE CIVITATES. ]

Munĭceps

The Latin term for an inhabitant of a free town; a burgher. See foederatae civitates; municipium.

Menu

Word wheel

municeps

Saved

Recent