munifice
munifice, bountifully, munificently
mūnĭfĭcē, adv., v. munificus fin.
mūnifice, Adv. (munificus), mildtätig, wohltätig, freigebig, Cic. u.a.
~e, magnifice
sciatis quod promitto hoc suum sacrosanctum habitaculum ~e donandum
litteris excellentes viros ‥ ~enter curare
mirus ad ~e sullevandam pauperum inopiam
episcopus ‥ ~entissime se ‥ habuit
quid ‥ vanius quam amorem divitiarum preferre amori Creatoris, qui illas tibi sed et vitam ‥ ~e contulit?
mūnĭfĭcē (14) (munificus), généreusement, libéralement : Cic. Nat. 3, 69 ; Liv. 22, 37, 10.
mūnificē
adv.
- munificus, bountifully, munificently: dare: adiuvisse, L.