placo
placo, to quiet, soothe, assuage, allay, appease
Frieze-Dennison Vergil
Could not find placarer in Logeion dictionaries.
placarer Verb: imperfect passive subjunctive 1st singular of placo
- To reconcile; constr. alicui, aliquem (class. and freq.): agedum, fac, illa ut placetur nobis, that she be reconciled to us, Ter. Phorm. 784: vereor ut placari possit, id. ib. 965 (cf.: redigam vos in gratiam, 966): coeperas eum mihi placare, Cic. Att. 7, 1, 8: rogavit ut te sibi placarem, id. Fam. 13, 1, 3: his vocibus cum in se magis incitarent dictatorem quam magistro equitum placarent, Liv. 8, 33, 1: Hannibalem pater filio meo potui placare, id. 23, 9, 4: placare aliquem rei publicae, Cic. Cat. 2, 8, 17.—Pass.: quae fuit eorum tanta iniquitas, ut placari populo Romano non possent? Cic. N. D. 3, 6, 15: neque nullam spem habebat, patrem sibi placari posse, Liv. 40, 20, 5.—In mid. force; usually with in and acc.: numquam animo placari potuit in eum, be reconciled, i.e. consent to a reconciliation, Nep. Pelop. 5, 3; cf. id. Iph. 3, 3: homo quietus et sibi ipsi placatus, at peace with himself, tranquil, Cic. Tusc. 4, 17, 37.—
- B In gen., to quiet, soothe, calm, assuage, appease, pacify: animos placare ac lenire, Cic. Fin. 1, 14: placare et mitigare animum, id. Phil. 10, 3, 6: numen deorum immortalium, Caes. B. G. 6, 15: aliquem beneficiis, Liv. 4, 33: iram deorum donis, Cic. Leg. 2, 9, 22: benevolos objurgatores, id. N. D. 1, 3, 5: invidiam, Hor. S. 2, 3, 13.—Poet.: ventos sanguine, Verg. A. 2, 116: Hippotades cum vult, aequora placet, Ov. M. 11, 432: escā ventrem iratum, Hor. S. 2, 8, 5: sitim, to quench, Mart. 1, 50, 17.—
- II To endeavor to appease, Hor. C. 2, 14, 6; Ter. Ad. 144.— Hence, plācātus, a, um, P. a., soothed, appeased, calmed; quiet, gentle, still, calm, peaceful (class.): animi quietus et placatus status, Cic. Tusc. 5, 6, 16: tranquilla, quieta vita, id. Fin. 1, 21, 71: placidae ac minime turbulentae res, id. Or. 19, 63: maria, Verg. A. 3, 69: vultu ac sermone in omnes placato, Liv. 28, 32, 1.—Comp.: placatiore animo aliquid facere, Liv. 37, 45; 2, 60: dii, Plin. 12, 18, 41, § 83.—Sup.: quies placatissima, Cic. Tusc. 1, 41, 97.—Hence, adv.: plācātē, quietly, gently, calmly, composedly (class.): omnia humana placate et moderate feramus, Cic. Fam. 6, 1, 4. —Comp.: remissius et placatius ferre, Cic. Fam. 6, 13, 3.
➳ sub vos placo = vobis supplico ; v. Fest. 190, 2.
- 1. tot rust brengen, kalmeren [invidiam; iram deorum donis; inimicum beneficiis; canem]; ➤ ~ et mitigare animum;
- 2. gunstig stemmen, verzoenen [numen; (met: dat.; in m. acc.) civem rei publicae; ducem in consulem]; ➤ rogavit ut te sibi placarem; homo sibi ipse placatus met zichzelf eens; — pass. zich verzoenen;
- 3. (poët.) effenen, gladmaken [aequora]; / p. adj. plācātus, a, um (a) gekalmeerd, verzoend (met: dat.; in m. acc.) [animus; dux]; (b) rustig, vredig, kalm [vita; quies; mare].
- PLAC-, to quiet, soothe, assuage, allay, appease: aequora, O.: ventos sanguine, V.: Plutona tauris, try to propitiate, H.: (Fidenas) beneficiis, L.: iram deorum donis: numen deorum, Cs.—To reconcile, conciliate, placate: Iugurtham, S.: te sibi: Hannibalem filio meo, L.: alquos rei p.: Invidiam, conciliate, H.: fac illa ut placetur nobis, T.: tanta iniquitas, ut placari populoR.non possent?: numquam animo placari potuit in eum, be reconciled, N.: homo et sibi ipse placatus, at peace with himself.
-
…dicimus quos quidem ego, si ullo modo fieri possit, non tam ulcisci studeo quam sanare sibi ipsos, placare rei publicae, neque id qua re fieri non possit, si iam me audire volent, intellego. exponam…
Cicero, in Catilinam
-
…quorum mentis sensusque volneras, eorum aspectum praesentiamque vitare si te parentes timerent atque odissent tui neque eos ratione ulla placare posses, ut opinor, ab eorum oculis aliquo concederes. nunc te patria, quae communis est parens omnium…
Cicero, in Catilinam
-
…fugiunt venti, te nubila caeli adventumque tuum, tibi suavis daedala tellus summittit flores, tibi rident aequora ponti placatumque nitet diffuso lumine caelum. nam simul ac species patefactast verna diei et reserata viget genitabilis aura favoni, aeriae…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…, Tulle, subire toro, et miserum toto iuvenem versare cubili quid relevant variis serica textilibus quae mihi dum placata aderit, non ulla verebor regna vel Alcinoi munera despicere. Saepe ego multa tuae levitatis dura timebam, hac…
Propertius, Elegies
-
…cadunt. quin etiam absenti prosunt tibi, Cynthia, venti aspice, quam saevas increpat aura minas. nullane placatae veniet fortuna procellae haecine parva meum funus harena teget tu tamen in melius saevas converte querelas sat tibi sit poenae…
Propertius, Elegies
-
…Olympum converteret idemque et rex et pater haberetur omnium, magna auctoritas est multique testes, siquidem omnis multos appellari placet, ita consensisse gentes decretis videlicet principum, nihil esse rege melius, quoniam deos omnis censent unius regi numine…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…ipse Antiochus dissentit quibusdam in rebus ab his quos amat Stoicis, nonne indicat non posse illa probanda esse sapienti Placet Stoicis omnia peccata esse paria ; at hoc Antiocho vehementissime displicet. liceat tandem mihi considerare utram sententiam sequar .…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…, ut mare quod sua natura tranquillum sit ventorum vi agitari atque turbari, sic populum Romanum sua sponte esse placatum, hominum seditiosorum vocibus ut violentissimis tempestatibus concitari. est etiam reliqua permagna auctoritas quam ego turpiter paene praeterii ;…
Cicero, pro Cluentio
-
…miserius ducerem. Sub regno igitur tibi esse placet omnis animi partes, et eas regi consilio Mihi vero sic placet. Cur igitur dubitas, quid de re publica sentias in qua, si in plures translata res sit ,…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…multa multos partim improbante partim imprudente L. Sulla commisisse. placet igitur in his rebus aliquid imprudentia praeteriri non placet, iudices, sed necesse est. etenim si Iuppiter optimus maximus cuius nutu et arbitrio caelum terra mariaque reguntur…
Cicero, pro S. Roscio Amerino