placeo
placeo, to please, give pleasure, be approved, be pleasing, be agreeable, be acceptable, suit, satisfy
BWL
she pleases me
Frieze-Dennison Vergil
Could not find placebam in Logeion dictionaries.
placebam Verb: imperfect active indicative 1st singular of placeo
- I Lit.
- A In gen.: ungor ut illi placeam, Plaut. Cas. 2, 3, 11 (227): meo neque cara'st cordi neque placet, id. Ep. 1, 2, 30 (133): si placeo, utere, Ter. Phorm. 527: non placet Antonio consulatus meus: at placuit P. Servilio, Cic. Phil. 2, 5, 12; Ter. Ad. 59: et quae vobis placita est condicio, datur. id. Hec. 241: nec dubito, quin mihi (Erigona) placitura sit, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, § 13: exspecto quid illis placeat de epistolā ad Caesarem, id. Att. 13, 1: tibi Ne Enipeus Plus justo placeat, Hor. C. 3, 7, 24: dis, quibus septem placuere colles, id. C. S. 7; id. Ep. 1, 7, 45; 1, 17, 35: quid placet aut odio est, id. ib. 2, 1, 101: quod spiro et placeo (si placeo) tuum est, id. C. 4, 3, 24; Plin. 12, 7, 14, § 29: sibi non placere, quod (Aristides) cupide elaborasset, ut, etc., Nep. Arist. 1, 4: quis gener hic placuit censu minor, Juv. 3, 160: Deo placere non possunt, Vulg. Rom. 8, 8.—As act.: si illa tibi placet, placenda dos quoque'st quam dat tibi, must be pleasing, Plaut. Trin. 5, 2, 35 (1159).—
- B In partic.
- 1 In scenic lang., of players or pieces presented, to please, find favor, give satisfaction: primo actu placeo, Ter. Hec. 39: cui scenico placenti, Suet. Ner. 42; id. Galb. 12; id. Vit. 11: populo ut placerent quas fecisset fabulas, Ter. And. 3; ubi (fabulae) sunt cognitae, Placitae sunt, id. Hec. 20.—
- 2 Placere sibi, to be pleased or satisfied with one's self, to flatter one's self, to pride or plume one's self: ego numquam mihi minus quam hesterno die placui, Cic. de Or. 2, 4, 15: nolo tibi tam valde placeas, Petr. 126, 9; Plin. 35, 9, 36, § 63: tu tibi tunc curruca places, Juv. 6, 276: omnes competitores placebant sibi, omnes omnibus displicebant, Sid. Ep. 7, 9.—
- II Transf.: placet mihi (tibi, etc.), or simply placet, it pleases me, it seems good, right, or proper to me; it is my opinion, I am of opinion, I hold, believe, intend, purpose; and in perf., placuit, or placitum est, it is decided, resolved, determined (mihi, nobis, etc., or absol.).
- A In gen.
- α With dat.: ut ipsi auctori hujus disciplinae placet, Cic. Fin. 1, 9, 29: ut doctissimis sapientissimisque placuit, id. Div. 1, 49, 110: postea mihi placuit, ut summorum oratorum Graecas orationes explicarem, id. de Or. 1, 34, 155: ita nobis placitum est, ut, etc., Auct. Her. 2, 1, 1: sic Justitiae placitumque Parcis, Hor. C. 2, 17, 16: si placitum hoc Superis, Val. Fl. 3, 296.—With subject-clause: duo placet esse Carneadi genera visorum, Cic. Ac. 2 (Luc.), 31, 99; id. Rep. 1, 38, 60: sic visum Veneri, cui placet impares Formas, etc., mittere, Hor. C. 1, 33, 10: quis paria esse fere placuit peccata, laborant, Cum, etc., id. S. 1, 3, 96.—
- β Without dat., Cic. Rep. 1, 46, 70: sed, si placet, in hunc diem hactenus, id. ib. 2, 44, 71; id. Sest. 51: placitum est, ut in aprico maxime pratuli loco considerent, id. Rep. 1, 12, 18.—With neutr. pron. as subj.: hocine placet? Plaut. Am. 1, 3, 16 (514).—With subj.: placuit ad hunc primum ferremus aditum, Ap. Met. 4, 9, 18.—With subject-clause: placet enim esse quiddam in re publicā praestans et regale, etc., Cic. Rep. 1, 45, 69; 1, 36, 56: si enim pecunias aequari non placet, id. ib. 1, 32, 49: hos corripi placitum, Tac. A. 4, 19; 6, 7; Hor. S. 1, 3, 96.—
- B In partic.
- 1 In publicists’ lang., to resolve, will, order, determine: senatui placere, ut C. Pansa, etc., Cic. Phil. 14, 14, 38: senatui placere, C. Cassium, etc., id. ib. 11, 12, 30: deliberatur de Avarico in communi concilio, incendi placeret an defendi, Caes. B. G. 7, 15: quamobrem placitum est mihi, ut, etc., Cic. Att. 8, 12, A, § 4: edixit, mulieres ante horam quintam venire in theatrum non placere, Suet. Aug. 44 fin.; cf.: quid placeat, die, your decision, Juv. 10, 338.—
- 2 Si dis placet, please the gods; and in eccl. writers: Deo placere, Vulg. Num. 23, 27; v. deus.— Hence, *
- A plăcens, entis, P. a., pleasing, charming, dear: expetendum esse quod non placens sit, Cic. Fin. 3, 8: placens uxor, Hor. C. 2, 14, 21.—Acceptable: hostia placens Deo, Vulg. Phil. 4, 18: sibi placentes, self-willed, id. 2 Pet. 2, 10.—
- B plăcĭtus, a, um, P. a., pleasing, agreeable, acceptable (mostly poet.): placita es simplicitate tuā, you are pleasing, you please, Ov. Am. 2, 4, 18: oliva, Verg. G. 2, 425: amor, id. A. 4, 38: bona, Ov. H. 17, 98: in locum ambobus placitum exercitus conveniunt, Sall. J. 81, 1: artes, Tac. A. 2, 66: exemplum, id. ib. 4, 37: eum (regem creari) quasi placitissimum diis. qui, etc., Just. 18. 3. 9 (the reading acceptissimum is a later emendation).—Abl. absol.: sic placito ocius surrexit. Ap. Met. 2, 24, 1; placiti dies, appointed days, Vulg. 1 Reg. 13, 11.—
- 2 Subst.: plăcĭtum, i, n.
- a Prop., that which is pleasing or agreeable: ultra placitum laudare, more than is agreeable, Verg. E. 7, 27.—
- b Transf.
- α An opinion, sentiment (post-Aug.): Catonis placita de olivis, Plin. 15, 5, 6, § 20.—
- β A determination, prescription, order: medicorum placita, Plin. 14, 22, 28, § 143.—
- γ A maxim, principle: ipse (Rubellius) placita majorum colebat, Tac. A. 14, 22: sapientium placita, id. ib. 16, 19: Stoicorum, id. H. 3, 81: philosophorum, id. Or. 19: nec est quare hoc inter nostra placita mireris, Sen. Ep. 66, 45: decreta, quae Graeci vocant dogmata, nobis vel decreta licet adpellare vel scita vel placita, Sen. Ep. 95, 10: philosophiae placita, id. ib. § 37: Babyloniorum, Plin. 2, 79, 81, § 191; Col. 9, 2, 1.
➳ pf. placitum est Cic. Verr. 2, 4, 1 ; Rep. 1, 18.
- 1. bevallen, behagen [sibi met zichzelf tevreden zijn]; ➤ velle ~ alci iemand een plezier willen doen; non placet Antonio consulatus meus; pass.: placenda dos est (Plaut.) moet genoeg zijn; — p. adj. placēns, gen. entis vriendelijk, aangenaam, beminnelijk [uxor];
- 2. (in het theater) in de smaak vallen [in tragoediis]; ➤ primo actu placeo;
- 3. (onpers.) placet (pf. placuit, soms placitum est) (met en zonder dat. v.d. pers.) (a) het bevalt, het behaagt; ➤ si placet als je wilt; placetne? zijn jullie het ermee eens?; si dis placet zo de goden het willen (vaak iron. als uitdrukking v. verrassing of misnoegen); (b) het is iems. mening, het lijkt aannemelijk (m. aci.); ➤ placet Stoicis homines hominum causā esse generatos; (c) (v. autoriteiten, ihb. v.d. senaat) men besluit (m. inf.; aci.; ut); ➤ senatui placet de senaat besluit; absistere oppugnatione placuit; edixit mulieres ante horam quintam venire in theatrum non placere (Suet.); placitum est ut reverteretur Pompeius.
中人心。悅人。— sibi 自滿。 Placent mihi res meae 吾事皆順。
Suggest a Translation
See an image
- PLAC-, to please, give pleasure, be approved, be pleasing, be agreeable, be acceptable, suit, satisfy: si placeo, utere, if I suit you, T.: Quid placet aut odio est, H.: non placet Antonio consulatus meus: quae vobis placita est condicio, datur, T.: quin quod placitum sit, abstulerit, whatever he fancied: exspecto quid istis placeat de epistulā, I await their pleasure: Dis, quibus septem placuere colles, H.: sibi non placere, quod laborasset, etc., N.: ego numquam mihi minus placui, was less satisfied with: tu tibi tunc places, are full of complacency, Iu.—On the stage, to find favor, give satisfaction, be applauded: Primo actu placeo, T.: Populo ut placerent quas fecisset fabulas, T.—Impers, it is believed, is settled, is agreed, seems right: adde illud, si placet, if you please: venio ad comitia, sive magistratuum placet, sive legum, i. e. no matter which: placitum est, ut considerent, etc., they determined: placet enim esse quiddam in re p. praestans, it is agreed: ut ipsi auctori huius disciplinae placet, as the founder holds: ut doctissimis placuit, have taught: duo placet esse Carneadi genera visorum: Quīs paria esse fere placuit peccata, who have made up their minds that, etc., H.: quin etiam, si dis placet, aiunt, etc., please the gods!L.—It is resolved, is determined, is decided, is purposed: deliberatur, incendi placeret an defendi, Cs.: quid placet, dic, your decision, Iu.: quando vobis ita placet, S.: se natui placere, utC.Pansa, etc., that the senate de cree, etc.: mihi placuit, ut orationes explicarem, I resolved: Venus, cui placet mittere, etc., who likes to send, H.
-
…nondum voce volnero fuisti igitur apud Laecam illa nocte, Catilina, distribuisti partis Italiae, statuisti quo quemque proficisci placeret, delegisti quos Romae relinqueres, quos tecum educeres, discripsisti urbis partis ad incendia, confirmasti te ipsum iam…
Cicero, in Catilinam
-
…. Ipse autem Ariovistus tantos sibi spiritus, tantam arrogantiam sumpserat, ut ferendus non videretur. Quam ob rem placuit ei ut ad Ariovistum legatos mitteret, qui ab eo postularent uti aliquem locum medium utrisque conloquio deligeret velle sese…
Julius Caesar, Gallic War
-
…suppliciis iustis debitisque ereptam fugae solitudinique mandare refer inquis ad senatum ; id enim postulas et, si hic ordo placere sibi decreverit te ire in exsilium, obtemperaturum te esse dicis. non referam, id quod abhorret a meis…
Cicero, in Catilinam
-
…mare, quo tellus correptaque regia caeli ardeat et mundi moles obsessa laboret. Tela reponuntur manibus fabricata Cyclopum poena placet diversa, genus mortale sub undis perdere et ex omni nimbos demittere caelo. Protinus Aeoliis Aquilonem claudit in antris…
Ovid, Metamorphoses
-
…an sit mortalis. Nec erit dubitabile verum. Nocte gravem somno necopina perdere morte me parat haec illi placet experientia veri. Nec contentus eo est missi de gente Molossa obsidis unius iugulum mucrone resolvit, atque ita semineces…
Ovid, Metamorphoses
-
…diutius in his locis esse, si maxume animus ferat, frumenti atque aliarum rerum egestas prohibet ; quocumque ire placet, ferro iter aperiundum est. Quapropter vos moneo, uti forti atque parato animo sitis et, cum proelium…
Sallust, Catilina
-
…conteritur vitae modus, haec mea fama est, hinc cupio nomen carminis ire mei. me laudent doctae solum placuisse puellae, Pontice, et iniustas saepe tulisse minas me legat assidue post haec neglectus amator, et prosint illi…
Propertius, Elegies
-
…, qui ex parvis opibus tantum imperium fecere, quam in nobis, qui ea bene parta vix retinemus. Placet igitur eos dimitti et augeri exercitum Catilinae Minume. Sed ita censeo publicandas eorum pecunias, ipsos in vinculis habendos…
Sallust, Catilina
-
…hic relictus custos, Ne quis forte internuntius clam a milite ad istam curset Facete dictum mira vero militi quae placeant. Sed video herilem filium minorem huc advenire. Miror quid ex Piraeeo abierit ; nam ibi custos publice est…
Terence, Eunuchus
-
…, qua properas, loca sunt. Moderatius, oro, curre fugamque inhibe ; moderatius insequar ipse. Cui placeas, inquire tamen. Non incola montis, non ego sum pastor, non hic armenta gregesque horridus observo .…
Ovid, Metamorphoses