respectivus

respectivus [CL respectus p. ppl. of respicere+-ivus] 1 (phil.) relative (often dist. from absolutus). b (gram.) that has a (grammatical) connection to another word. quantum ad dispositiones ‥ absolutas ‥ fit ‥ transmutatio quoad dispositiones ~as Bacon VII 150; res namque materiata ‥ actualiter ex duobus componitur, ‥ sc. ente potentia quadam, sc. ~a, et hac forma vel ista penitus signata et individuali Ps.-Gros. Summa 306; quid est illud [quod deperditur in acta exteriore], aut absolutum aut ~um Ockham Quodl. 102; proposicio assumpta de accione in certa distancia habet veritatem de absolutis, non de ~is Ib. 614; iste terminus presens est terminus ~us connotans apprehensionem alicujus potencie intellective (Kyn.) Ziz. 11; eo quod hec vocabula ‘gratus’ et ‘gracia’ et hujusmodi sunt relativa seu ~a. nec notant principaliter aliquid set ad aliquid, non absolutum sed ~um Uhtred Contra querelas 337.  b quedam pronomina Greca sunt absoluta, et illa sunt enclitica; quedam ~a, et illa non sunt talia Bacon Tert. 240. 2 particular, separate, that belongs to each individual separately, respective. 1497 prefatorum ~e uxores necnon singulorum predictorum fratres et filii Mon. Hib. & Scot. 485a.