solitaneus
sŏlĭtānĕus, a, um, adj. [solitus, from soleo],
- usual, customary, ordinary: dolores, Marc. Emp 20 med.
sōlĭtānĕus, a, um, adj. [solus],
- separate, distinct: libellum confeci, Theod. Prisc. 3 praef.
1. sōlitāneus, a, um (v. solus), abgesondert, besonder, Th. Prisc. 3. praef.
2. solitāneus, a, um (v. solitus), gewöhnlich, Marc. Emp. 25.
1 sōlĭtānĕus, a, um (solus), isolé, séparé : Th. Prisc. 3, præf.
2 sŏlĭtānĕus, a, um (solitus), habituel : M. Emp. 25.
Solitanei dolores stomachi, apud Marcell. Empir. cap. 20.
Et quoniam hæc ratio tota medendi indiget diligentia, Solitaneum libellum confeci de mulierum curis, Solitaneum, inquam, et remotum a publico spectaculo.