solivagus
solivagus, wandering in solitude, roving alone
sōlĭvăgus, a, um, adj. [solus - vagor] (Ciceron.).
- Lit., wandering or roving alone; of animals that lead a solitary life: earum (bestiarum) partim solivagas, partim congregatas, Cic. Tusc. 5, 13, 38.—Of persons: non est enim singulare nec solivagum genus hoc (hominum), id. Rep. 1, 25, 39: (elephanti) minume ex omnibus solivagi, Plin. 8, 7, 7, § 23; v. solitarius.—
- II Transf., alone, by itself, single, solitary (rare): caelo solivago et volubili et in orbem incitato, Cic. Univ. 6, 18: solivaga, cognitio et jejuna, contracted, id. Off. 1, 44, 157: virginitas, standing alone, incomparable, Mart. Cap. 1, § 40.
sōlivagus, a, um (solus u. vagus), allein-, einzeln herumschweifend, I) eig.: bestiae (Ggstz. congregatae), Cic.: ferae insociabiles et solivagae, Augustin.: non singulare nec solivagum genus hoc (hominum), Cic.: elephanti minime ex omnibus solivagi, Plin.: aves (Ggstz. congregae), Isid.: quarum (animantium) natura solivaga est, Lact. – soliv. caelum, der sich allein bewegt, Cic. – – II) bildl.: cognitio, auf sich beschränkte, vereinzelte, Cic.: virginitas, aleinstehend, ohne Gleichen, Mart. Cap.
turtur ~us, columba autem gregatim gemere consuevit
incipit hic Janus cui traditur astrea capra / solvagus [v. l. solivagus ] rutulans ter denis asse diebus
lustra speluncarum avide ~us perquisivit
iste ~us, qui Scottum se facit, vel explorator est vel portitor literarum falsi pape
duo simul aut plures exeunt et in eis nemo ~us
dux solivagus vadit ad prelia
parvulus ‥ dum ~us loca varia cupiebat invisere
sōlĭvăgus, (16) a, um (solus, vagus), ¶ 1 qui erre isolément : Cic. Tusc. 5, 38 ; Rep. 1, 39 ¶ 2 isolé, solitaire : Cic. Tim. 18 ; Off. 1, 157.
sōlivagus
adj.
- solus+VAG-, wandering in solitude, roving alone: bestiae: caelum, i. e. selfmoving.—Fig., isolated, narrow: cognitio.