solito
sŏlĭto, āvi, 1, v. freq. n. [soleo],
- to be much accustomed or wont: Scipionem Africanum solitavisse in Capitolium ventitare, Gell. 7, 1, 6.
1. solito, āvī, āre (Intens. v. soleo), pflegen, die Gewohnheit haben, Gell. 6 (7), 1, 6.
2. solitō, Adv. (solitus), gewöhnlich, Isid. orig. 12, 4, 6.
1 sŏlĭtō, āvī, āre (soleo), intr., avoir lʼhabitude : Gell. 6, 1, 6.
2 sŏlĭtō (15) (solitus), habituellement : Isid. Orig. 12, 4, 6.