solitarius

sōlĭtārĭus, a, um, adj. [solus],

• alone, by itself, lonely, solitary (class.; syn. singularis): natura solitarium nihil amat, Cic. Lael. 23, 88: quoniam solitaria non posset virtus ad ea, quae summa sunt, pervenire, conjuncta et consociata cum alterā perveniret, id. ib. 22, 83: quae (natura) non solitaria sit neque simplex, sed cum alio juncta atque conexa, id. N. D. 2, 11, 29: deus desertus ac solitarius, Lact. 1, 7, 4; Min. Fel. 10, 3: hae apes non sunt solitaria natura, ut aquilae, sed ut homines, Varr. R. R. 3, 16, 4: solitarius homo atque in agro vitam agens, living by himself, Cic. Off. 2, 11, 39: solitaria et velut umbratilis vita, Quint. 1, 2, 18: solitarium aliquod aut rarum judicatum afferre, Cic. Inv. 1, 44, 83: distentus solitariā cenā, i. e. with a dinner which he has taken by himself, Plin. Pan. 49: modo id egit, i. e. nothing else, Nazar. 33: imperium, absolute, Mamert. Grat. Act. 13: hominem solitarium tres tam validos evitasse juvenes, Ap. Met. 3, 8, 19.— Pleon.: solus ac solitarius, Ap. Met. 4, 9, 16.

sōlitārius, a, um (solus), alleinstehend, I) sich fern vom Verkehre mit anderen haltend, einsam, ungesellig, solitarius homo atque in agro vitam agens, Cic. de off. 2, 39: solus ac solitarius parvā sed satis munitā domunculā contentus, Apul. met. 4, 9: deus desertus ac solitarius, Lact. 1, 7, 4: unde vel quis ille aut ubi deus unicus, solitarius, destitutus, Min. Fel. 10, 3: aves sol. (Ggstz. aves congregae), Isid. orig. 12, 7, 1. – apes non sunt solitariā naturā, Varro r.r. 3, 16, 4: solitaria et velut umbratica vita, Quint. 1, 2, 18: sol. cena, allein gehaltenes, ungeselliges, Plin. pan. 49, 6: locus, Fronto ad M. Caes. 2, 15 (12): natura solitarium nihil amat, Cic. de amic. 88. – II) nicht in Verbindung mit anderen, einzeln, allein, ut, quoniam solitaria (für sich allein) non posset virtus ad ea, quae summa sunt, pervenire, coniuncta et consociata cum altera perveniret, Cic. de amic. 83: ne solitarium aliquod aut rarum iudicatum afferatur, ein als einzelner oder seltener Fall dastehendes Urteil, Cic. de inv. 1, 83: cum (stellae) solitariae venere... geminae autem etc., Plin. 2, 101: hominem solitarium (einzelnen) tres tam validos evitasse iuvenes, Apul. met. 3, 9: imperium universae rei publicae solitarium, Alleinherrschaft, Mamert grat. act. 13, 1: oculorum sol. concupiscentia, Tert. apol. 45.

solitarius [CL] 1 who lives or acts alone, solitary. b (of activity or way of life) practised alone, without others. c (bellum ~ium) single combat. in remotiore ‥ loco ‥ solitarius manebat Bede HE IV 28; 799 ut per eum solitarius passer sciret in tecto, quae esset convenientia inter leonem et aquilam Alcuin Ep. 181; [Testinum] ~ium ‥ repertum ex regione fugarunt W. Malm. GR II 200; dum ~ius in rupe secum commaneret R. Cold. Cuthb. 27; privilegio ‥ divinitus indulto sic undique muniatur, ut ‥ nec ~ius valeat in solitudine reperiri Gir. EH pref. p. 223; quantum bonum sit esse ~ium [ME: aneliche] in veteri [et novo] testamento manifestatur AncrR 50.  b ad insulam quam Farne nominant ‥ ~iam vitam concupiscens conpetivit V. Cuthb. III 1; 793 ~iam conversationem et secretas orationes ‥ diligenter observa Alcuin Ep. 22; cum mirarentur omnes ~ium reditum ejus Enc. Emmae II 2; ~ie sanctitatis amator W. Malm. GP II 75; sincinnia, cantio ~ia Osb. Glouc. Deriv. 558.  c ut eum ad ~ium bellum invitaret G. Herw. f. 338. 2 single, alone, not accompanied by others. b (w. ab) separate from. c (of Trinity or person of Trinity) one, single. quod sola carnalis pudicitiae immunitas caelestis regni claustra reserare nequeat et ~ia [gl.: ænlipe] nequaquam paradisi valvam recludere valeat Aldh. VirgP 16; Pelagius ‥ asserens Christum ~ium esse hominem ‥ Nestorius ‥ duas personas in Christo voluit intelligi Alcuin Dogm. 164B; apud quendam locum, qui ~io vocabulo Christecerce, id est Christi aecclesia, vocatur W. Malm. GP V 262; nullum genus rerum ~ium reliquit, sed ex multis quadam societate connexuit Ailr. Spir. Amicit. I 53. 667B; est tamen quod [dialectica] ~ia pollicetur, et prestat solius grammatice subnixa presidio J. Sal. Met. 869B; notarum alia ~ia, alia sociata. nota ~ia est quam nec nota nec signum aliquod precedit seu subsequitur Will. 25.  b civitas ‥ ab illecebris saecularibus ~iam se reddere curat Bede Tab. 690C.  c quasi ~ium et unum [Spiritum Sanctum] esse contestans Bede Acts 994B; processio ‥ multis modis dicitur, de quibus iste [sc. Deus] ~ius intelligitur, sicut nativitas filii singularis cognoscitur Anselm (Proc. Sp. 10) II 206; hoc ‥ annuntiat Deum in trinitate unum, in unitate trinum; quem nec unitas ~ium, nec trinitas facit divisum H. Reading (I) Dial. I 1145B; non est ‥ Deus singularis aut ~ius, quia Deus trinus et unus est Bald. Cant. Serm. 15. 5. 546D. 3 (of place) separated from others, remote, distant. b empty, uninhabited. locum ‥ ~ium eligimus, ubi minus sensibus impediamur Adel. ED 13; hic ‥ inter ligna silvarum, inter petras et ~ios hos, ‥ in solitudine hac H. Bos. Thom. IV 13; ipse in cella ~ia deguit Hon. Spec. Eccl. 1049B; secretum ac ~ium locum prefixit V. Edm. Rich C 599; perrexit in sollitarium locum (Brendanus 13) VSH I 104; domus anachorite que deberet esse locus ~ius equiparatur tribus locis in quibus maxima est loquacitas [ME: anlichest] AncrR 25.  b locus sicut dudum fuerat ~ius factus est Ord. Vit. V 19 p. 465; tot enim coeunt inferni proceres / quod solitarium infernum crederes Walt. Wimb. Carm. 563. 4 (as sb. m.) one who lives the religious life as a solitary, hermit; b (passing into surname). quantum ad litteram indumenti et escae vilitas quae ~ium et paenitentiae praeconem decebat ostenditur Bede Hom. I 1. 24A; Thornig ‥ antea melius Antarig [v. l. Ancarig] vocabatur insula, id est conclusorum vel solitari[or]um H. Albus 43; condecet vos clementiam Dei implorare ‥ pro monachis, pro monialibus, pro inclusis, pro ~iis, et pro omnibus qui aliquod votum Deo fecerunt Hon. Spec. Eccl. 828A; P. de M., ~ius de ordine S. Benedicti Gerv. Cant. GR cont. 307; 1220 prior exigit ab eis ‥ quod triturent bladum suum sicut ~ii de Bertona, qui solent semper triturare CurR VIII 328; tandem ~ium quendam progressus invenit (Godricus) NLA I 476.  b Henricus [l. Honorius] ‥ ~ius videtur velle, quod eadem die, revoluto anno, passus sit Paulus Beleth RDO 138. 142.

sōlĭtārĭus, (14) a, um (solus), isolé, solitaire : virtus solitaria Cic. Læl. 83, la vertu solitaire ; homo solitarius Cic. Off. 2, 39, homme vivant isolé.

solitarius , a, um. adj. (solus.)
避靜。獨居。幽寂者。Solitaria coena 獨飯者。

Suggest a Translation
See an image

sōlitārius adj.

• solus, alone, isolated, separate, lonely, solitary: homo: natura solitarium nihil amat: ne solitarium aliquod adferratur, an isolated instance.