solite
solitē, Adv. (solitus), gewohnterweise, Coripp. Ioann. 4, 283 u.a. spät. Eccl.
non in hoc gloriando, sed ~e se humiliando
quod [sc. templum ] quia cunctorum fuerat cultura deorum, / Pantheon pridem vanis sermonibus idem / gentiles solito vocitabant nomine falso
omnia suis in locis ~o consistentia mirantes inveniunt
fratres ‥ quos rex ~o venerabatur
sum ‥ gradum magistralem ac actus quoscumque, racione regencie dicti gradus et pro magistro dicte facultatis, ~e expediendus, fiendus, et exercendus
undecumque, sicut ~o, colloquia habentes
sed ille ut ~o ac semper acris ingenio
rex, jam aliquantisper sedatus, archipresuli vultum exhibet sereniorem, necdum tamen ut ~o
sŏlĭtē, dʼune façon habituelle : Coripp. Joh. 4, 283.