Logeion | solium

solium , iī, n.: a seat, 8.178; throne, 1.506.

sŏlĭum, ii, n. [from the root sol, kindr. with sed, sedeo], a seat.

I Most usu. of gods, kings, or other distinguished personages.
- A Lit., a seat, chair of state, throne (cf.: thronus, tribunal): regali in solio sedens, Cic. Fin. 2, 21, 69: domus regia et in domo regale solium, Liv. 1, 47, 4; cf.: solio rex infit ab alto, Verg. A. 11, 301: solio tum Juppiter aureo Surgit, id. ib. 10, 116; so, Jovis, Hor. Ep. 1, 17, 34; Suet. Calig. 57: divinum, Cic. Rep. 3, 8, 12: deorum solia, id. Har. Resp. 27, 57: regale (Jovis), Ov. F. 6, 353: sedens in solio consulantibus respondere (of solicitors), Cic. Leg. 1, 3, 10; id. de Or. 2, 33, 143: sedet Sollemni solio, Ov. M. 14, 262: acernum, Verg. A. 8, 178: eburnum, i. e. sella curulis, Claud. Laud. Stil. 3, 199; id. VI. Cons Hon. 588.—
- B Meton. like our throne, for rule, sway, dominion (mostly poet.): pristina majestas soliorum et sceptra superba, Lucr. 5, 1137; cf.: solio sceptroque potitur, Ov. H. 14, 113; cf. Val. Fl. 2, 309; 6, 742; Hor. C. 2, 2, 17: solio avorum aliquem depellere, Luc. 4, 690; Claud. IV. Cons. Hon. 213: Demetrium in paterno solio locaturi, Liv. 39, 53, 4: Pacorum avito Arsacidarum solio depulsuri, Tac. H. 1, 40: paternum solium per vim, per arma capere, Lact. 1, 10, 10.—
II A tub, esp. for bathing, Lucr. 6, 800; Cato R. R. 10, 4; Cels. 1, 3; 1, 4; 7, 26, 5; Liv. 44, 6; Plin. 33, 12, 54, § 152; Suet. Aug. 82 fin.; Pall. 1, 40, 3; 1, 41, 1.—For other purposes, Plin. 19, 2, 8, § 28.—
III A stone coffin for persons of distinction, a sarcophagus: solium Porphyretici marmoris, Suet. Ner. 50; cf. Curt. 10, 10, 9; Flor. 4, 11 fin.; Inscr. Marin. Fratr. Arv. p. 343 al.

solium, iī, n. (mit sabin. l aus d zu sedeo), I) der hohe-, erhabene Sitz, der Thron a) für Könige, divinum, Cic.: regale, Liv.: Iovis, Hor. u. Verg.: regale Iovis, Ov. (dah. sprichw., hoc facto putabat se solium Iovis tenere, Petron. 61, 5). – meton., der Thron = die königl. Würde, das Königreich, Lucr. u. Ov.: in paterno solio locare, Liv.: solio depellere, Tac. – b) für die Götter in den Tempeln, deorum solio, Cic. de har. resp. 57. – c) der Rechtsgelehrten in ihrer Wohnung, wenn sie Bescheide gaben, der Lehnsessel, paternum, Großvaterstuhl, Crass. bei Cic.: quo minus more patrio sedens in solio consulentibus responderem, Cic.: cum se de turba et a subselliis in otium soliumque contulerit, Cic. – d) für Magistrate, eburnum = sella curulis, Claud. laud. Stil. 3, 199. – II) die steinerne od. hölzerne Badewanne (vgl. Fest. 298 [b], 24), solium calidae aquae, Cels.: solium caldum, Scrib.: insidens ligneo solio, Suet.: in solium descendere, Vitr. u. Cels. – III) der irdene od. steinerne Sarg, Sarkophag, solium porphyretici marmoris, Suet.: refertum odoribus solium, Flor.: iacēre in solio, Curt.: defunctos sese multi fictilibus soliis condi maluere, Plin. – ➳ Nbf. soleum, Corp. inscr. Lat. 6, 10848. Auct. de idiom. gen. (IV) 583, 4.

solium [CL] 1 throne, royal chair, seat of authority: a (of king, also of God as king); b (of king or God as judge or source of justice); c (of pope, bishop, or priest); d (of saint in heaven, esp. w. ref. to I Reg. ii 8, Matth. xix 28, Luc. xxii 30); e (as representing position or authority). a ab Orci regis inferni ~io Lib. Monstr. II 14; ~ium proprie sedes regalis est, unde Graece basilicos thronos vocatur Bede Orth. 50; modo in regali ~io, modo equata solo Gosc. Transl. Mild. 18; vidit Isaias Dominum sedentem super ~ium excelsum et elevatum Ad. Scot QEC 813D; s1292 Johannes de Bailyolle ‥ positus est in ~io regali apud Sconam Feudal Man. 105; ascendebat statim rex noster ~ium suum regale G. Hen. V 8; hoc ~ium, A. a kynges sete. sub pede sit solia, solium quoque regia sedes WW. b usque ad ~ium superni ascendere Judicis Bede Hom. I 10. 50C; o Deus in solio Judex, regnator Olimpi Bonif. Carm. 2. 24; exaltatum est ~ium justitie, rebusque suus ordo sub rege clementissimo restituitur P. Blois Ep. 215. 503A. c ira praeceps et impatiens ‥ excutit de ~io pontificem Bede Mark 280D; quem de ~io sacerdotali furor excusserat eadem rabies ad scindendas vestes provocat Ib. 281B; 805 Ƿulfredo sedenti in archiepiscopatus ~io CS 322; ratus ‥ se archiepiscopatus ~io sublimandum Eadmer HN p. 68; videres ‥ circa ~ium pape quosque perstrepere Ib. p. 119; elevatur ‥ in ~io episcopalis cathedre Ric. Hex. Hist. Hex. I 16. d 800 qui potens est ‥ de stercore erigere pauperem, ut ~ium gloriae teneat et sedeat cum principibus populi sui Alcuin Ep. 207; Mathia juste duodeno ~io residens sorte nos a cunctis nexibus solve reatus Ord. Vit. II 12 p. 345; c1274 ut sedeat cum principibus et ~ium glorie teneat CBaron 70. e qui ‥ praesunt populis, si volunt firmum esse ~ium suum, semper hilaritate et gratia plenos vultus exhibeant Bede Prov. 1012A; 796 quatenus illius ineffabilis pietas ~ium regni tui exaltet Alcuin Ep. 119; 8‥ ut summi regiminis ~ium ‥ suscipiat Rec. Coronation 4; 10‥ ut regale ~ium viz. Anglorum vel Saxonum sceptro non deserat Ib. 16; inferioris loci [sc. ecclesie Rofensis] ~io interim contentus W. Malm. GP I 72; jam a Karolo filio suo de regni ~io abjectus Ord. Vit. X 1 p. 4. 2 (transf. or fig.) seat, location. tenebit [v. l. tenet] ~ium rationis ira, si immoderata erit Alcuin Moral. 640C; videt orbem novi splendoris incanduisse albedine, cujus procreatio diffluebat a praefato lucis mirabili ~io Byrht. HR 5; ut sic omnis Israel salvus fiat, et quasi ad ~ium proprie nativitatis gavisurus redeat Pull. Sent. 979A; ~io: sede anime, corde scilicet Bern. Comm. Aen. 89. 3 (assoc. w. solarium) chamber; b (spec. as built above another room or structure). [castores] ~iis ‥ variis in altum, quantum aqua ex crescere solet et ultra, ostiis interius a ~io in ~ium aptatis machinam distinguunt Gir. IK II 3; capellas novas edificavit, et talamos et ~ia pluribus locis Brakelond f. 128v; 1251 jacuit eadem nocte qua ‥ furtum factum fuit in quodam ~io juncto illi ~io in quo ‥ Egidius jacuit IMisc 5 (25); 1419 nulla selda, shopa, cellarium, nec ~ium, in quibus venalia venduntur et fabricantur MGL I 53; 1531 pro locione le napre domini Prioris, refectorii, et ~ii Househ. Bk. Durh. 22. b Franci vero in editiori ~io eminentes Ord. Vit. X 24 p. 148; omnes optimates Anglorum ceciderunt a quodam ~io apud Calne preter S. Dunstanum, qui trabe quadam apprehensa restitit H. Hunt. HA V 27 (= B. Cotton HA 29); Socrates cum duarum uxorum jurgia vellet reprimere ‥ fugientem ‥ diu persecute sunt et a ~io, in quo morabantur, postmodum lotio perfuderunt J. Sal. Pol. 753A; 1235 intraverunt aulam et ascenderunt versus unum ~ium et hostium ~ii fregerunt CurR XV 1438; 1531 supra domum communem commune ~ium fieri ad res communes ‥ conservandas Reg. Aberd. I 402. 4 (in surname). 1203 Ricardus de ~io Pipe 38; 1258 Gaylardo de ~io Cl 320; 1259 Galhardus de ~io Cl 478.

sŏlĭum, (10) ĭī, n. , ¶ 1 siège, trône : Cic. Fin. 2, 69 ; Liv. 1, 47, 4 || [en part.] fauteuil du père de famille, du patron, du jurisconsulte] : Cic. de Or. 2, 226 ; 3, 133 ; 2, 143 ; Leg. 1, 10 || trône = royauté : Lucr. 5, 1137 ; Liv. 39, 53, 4 ; Tac. H. 1, 40 ¶ 2 cuve : a) = baignoire : Lucr. 6, 800 ; Liv. 44, 6, 1 ; Suet. Aug. 82 ; b) [en gén.] Plin. 19, 28 ¶ 3 sarcophage, cercueil : Suet. Nero 50 ; Curt. 10, 10, 9 || reliquaire : châsse : Eccl.

solium, ī n

1. troon [Iovis; regale];
2. (meton.) koningsmacht, koninklijke waardigheid, koninkrijk; ➤ -o potiri; alqm avito -o depellere;
3. leunstoel [paternum];
4. badkuip;
5. (postklass.) doodkist, sarcofaag.

solium , ii. n.
寳座。王位。公堂。沐浴椅。棺。

Suggest a Translation
See an image

, Limen. Arestum ann. 1299. in Tabul. Episcopat. Ambian. fol. 126 : Idem Episcopus asserebat, se esse in possessione,... quod nullus castichiare potest, in civitate Ambianensi in terra, nec Solium ponere, nisi a gentibus nostris, et ab ipso Episcopo petita licentia. Sed hac voce intelligitur maxime limen Confessionis, ad quod subsistebant, qui pietatis ergo Sanctorum sepulcra visitabant, quod σολέα Græcis nuperis, qui a Latino Solium, vel ab Italico Soglia hauserunt, uti docuimus in Descriptione ædis Sophianæ : nam ipsa sacraria solis Presbyteris patebant. Paulinus Nat. 9 : Qui sua fulgentis Solii pro limine Felix. Et Sidonius lib. 4. Epist. 18 : Sic et dilecti Solium Felicis honorans. A Saxonico sull, quod Angli Sill, Gall. Seuil dicunt, vocis originem accersit Eccardus in Notis ad Pact. Leg. Salicæ pag. 104. Nescio, an idem sonat, vel potius ambonem, et suggestum, in Vita S. Theodardi Archiep. Narbonensis : Fecit etiam et valde mirificum ex præclarissimo marmore editum, et sublimi fastigio alte porrectum Solium, in quo et hæc scripta sunt : Hoc Solium dompnus Theodardus marmore fecit Egregius Præsul, surgunt hinc inde peralte Terni politi satis ex ordine gradus. Vide Limen, Incertum etiam, quid sit,

, in Epitaphio Guillelmi de Cottis Abbatis, apud Puccinellum, nisi idem sit, quod Solarium 1 : Non uno tantum Solio claustrum decoravit. Alibi : Hoc Solium Cottis Gulielmus condidit ortus.

, pro Solario seu Camera, videtur usurpasse Albertus Aquensis lib. 5. cap. 20 : Duo solummodo ex duodecim se virili et multa repugnatione a manibus hostium extorquentes, subito in Solium, quod fenestratum in vallem respiciebat, evaserunt, gladiis eductis, se ab insequentibus hostibus valide adeo defendentes, etc. Vide Solarium 1.

, Area, Gall. Aire, Dombensibus rusticis hodie Suel. Præceptum Ludovici Pii ann. 815. inter Instrum. tom. 4. Gall. Christ. novæ edit. col. 264 : Cum casa indominicata, curtis, Soliis, pratis, perviis, exitibus, etc. Charta Thossiac. ann. 1404 : Juxta Solium Anthonii Laborier tenet quasdam domos cum suo Solio seu curtile retro easdem domos. Vide supra Solagium.

, Umbraculum, quo sol arcetur, tentorium. Charta Hugon. Montisf. ann. 1197. ex Chartul. S. Ymer. fol. 12. v° : Concedo etiam eis quod homines sui, per totam septimanam sedentes sub Soliis, vel super pontem vendentes merces suas, libere et quiete permaneant. Vide Solinum 1.

. Alex. Iatrosoph. MS. lib. 1. Passion. cap. 6 : Sit ergo balneum temperatum, non satis calidum, habens aerem vel Solium. Ubi Glossæ : Solium est locus, in quo aqua balnei continetur, quasi piscina.

solium ī, n

SED-, a seat, official seat, chair of state, chair, throne: regali in solio sedens: solio rex infit ab alto, V.: Iovis, H.: deorum solia: sedet Sublimi solio, O.: acernum, V.—Fig., a throne, rule, sway, dominion: solio potitur, O.: Demetrium in paterno solio locaturi, L.—A tub, bathing-tub: (rex) cum exsiluisset e solio, etc., L.—A stone coffin, sarcophagus: corpus regis iacebat in solio, Cu.

SOLIUM

SOLIUM[THRONUS]

Solium

(θρόνος). (1) Any high-backed chair with closed sides for arms ( Serv. ad Verg. Aen. i. 506).

(2) A chair of state, or throne, cushioned, and with the back covered with drapery (Verg. Aen. x. 116).

(3) A seat at the bottom of a circular bath on which the bathers sat while washing (Suet. Aug. 82; Festus, s. h. v.).

solium

Saved

Recent