solitatim
sōlĭtātim, adv. [solitas],
- solitarily, Front. Eloqu. p. 235 Mai.
sōlitātim, Adv. (solus), einsam, Fronto epist. ad Ver. imp. 2, 1. p. 127, 7 N.
sōlĭtātim, solitairement : Fronto Eloq. p. 235.