solitas
sōlĭtas, ātis, f. [solus],
- a being alone, loneliness, solitude (ante- and post-class. for solitudo): tuam solitatem memorans, Att. ap. Non. 173, 28 (Trag. Rel. p. 153 Rib.); Ap. Met. 9, 18, 10; id. Mag. p. 288, 5; Tert. adv. Val. 37.
sōlitās, ātis, f. (solus), die Einsamkeit, das Alleinsein, Acc. tr. 354. Apul. met. 9, 18; apol. 22. – personif., einer der Äonen des Valentinian, Tert. adv. Val. 37.
sōlĭtās, ātis, f. (solus), solitude, isolement : Acc. Tr. 354 ; Apul. M. 9, 18.