solitus
solitus, wonted, accustomed, usual, habitual, ordinary, common
solitus , a, um: having been accustomed, wont, 9.591; p., wonted, usual, habitual, 7.357, et al.
sŏlĭtus, a, um, Part. and P. a., from soleo.
solitus, a, um, PAdi. (v. soleo), gewohnt, gewöhnlich, üblich, gebräuchlich, a) adjekt.: alveus, das gew. (eigentliche), Tac.: artes, Ov.: exercitationes, Suet.: honores, Tac.: labor, Ov.: locus, Ov.: ministeria, Plin. ep.: mos, Sen. u.a. (bes. oft solito more od. more solito, Ov., Curt. u.a. [s. Krebs-Schmalz Antib. unter consuescore]: more de solito, Arnob.: solito matrum de more, Verg.): soliti (sumptus) dimidium, Capit.: solitus sibi, id est modicus apparatus, Val. Max.: sol. torus, Tibull.: Ggstz., alter solito tempore labitur, alter insolito, Sen. rhet. – m. Dat., armamenta Liburnicis solita, Tac. hist. 5, 23: solito bonis (Ehrlichen) more, Ov. her. 21, 127. – b) subst., solitum, ī, n., das Gewohnte, Gewöhnliche, Gebräuchliche, der Gebrauch, hostibus belloque gratiam habendam, quod solitum quicquam liberae civitatis fieret, daß noch irgend etwas, was der Regel nach zu einem freien Staate gehöre, beobachtet werde, Liv. 3, 38, 9: mit Dat., proinde tona eloquio, solitum tibi, wie du gewohnt bist, Verg. Aen. 11, 383: Plur., ad ventris solita secedens, als wolle er ein natürliches Bedürfnis (seine Notdurst) verrichten, Aur. Vict. epit. 41, 22. – oft m. Praepp., ex solito, nach G., regelmäßig, Vell. u. Sen.: praeter solitum, Hor. u. Verg.: praeter solita vitiosis tractibus, Sall. fr.: super solitum, Sen.: ultra solitum, Tac. ann. 4, 64, 1. Amm. 16, 12, 36. – im Abl. beim Compar., u. zwar teils des Adj., maior solito, Liv.: citatior solito, propior solito, Liv.: solito audacior, Cels.: solito vehementior, Fronto: solito rariores, Plin. ep.: solito formosior, Ov.: plus debito solitoque facere (Ggstz. minus debito facere), Sen.; teils des Adv., solito velocius, Ov.: solito serius, Liv.: solito plus, Ov., plus solito, Liv.: magis solito, Liv. Vgl. Wölfflin Livian. Kritik S. 10.
sŏlĭtus, (9) a, um, ¶ 1 part. de soleo, qui a lʼhabitude ¶ 2 adjt , habituel, ordinaire : Virg. En. 11, 415 ; Ov. F. 4, 168 ; M. 4, 83, etc.; Tac. H. 4, 60, etc.; solito bonis more Ov. H. 21, 127, suivant la pratique habituelle aux gens honnêtes.
solitus , a, um. part. v. soleo.
慣。常規。素常者。Praeter solitum 犯常親。Solito superbior 非常之驕傲。
Suggest a Translation
See an image
慣。常規。素常者。Praeter solitum 犯常親。Solito superbior 非常之驕傲。
Suggest a Translation
See an image
Willelmus...... postera die pacti causa cum rege eorum Storin Solito conflictu deluctans, etc.
solitus
adj.
- P. of soleo, wonted, accustomed, usual, habitual, ordinary, common: opus, O.: artes, O.: solito matrum de more locuta est, V.: Germanorum inertia, Ta.