solitudinarius Save DMLBS solitudinarius [CL solitudo+-arius, cf. CL solitarius], solitary. b (understood as) customary or accustomed to. ~ius, -ria, -rium, i. consuetus vel solitarius MS Trin. Coll. Camb. O. 5. 4 f. 249v; allone, solus, solitarius, ~ius CathA. b ~ius ‥ i. consuetus MS Trin. Coll. Camb. O. 5. 4 f. 249v (v. a supra).