αὐθάδισμα
αὐθάδισμα, an act of self-will, wilfulness
αὐθάδ-ισμα, ατος, τό,
- act of self-will, wilfulness, A. Pr. 964 (pl.).
obstinación, soberbia en plu.
τοιοῖσδε ... αὐθαδίσμασιν ἐς τάσδε ... πημονὰς καθώρμισας
αὐθάδισμα, ατος (τὸ) [ᾱδ] trait de présomption ou d’arrogance, Eschl. Pr. 964.
Étym. αὐθαδίζομαι.
αὐθάδισμα, τό, Anmaßung, Aesch. Prom. 966.
αὐθάδισμα
From αὐθαδίζομαι
- an act of self-will, wilfulness, Aesch.