αὐθυπότακτος
αὐθυπότακτος, the subjunctive aor.2
αὐθ-υπότακτος (sc. χρόνος), ὁ,
- the subjunctive aor. 2, sts. also, aor. 1, Hdn. Epim. 278,AB 1086. Adv. -τως in the subjunctive of this tense, ibid.
gram. subordinado por sí mismo, e.d., sin conjunción
αὐθυπότακτα δέ εἰσιν, ἤγουν αὐτὰ καθ' αὑτὰ ὑποτάσσονται, χωρὶς ὑποτακτικοῦ μορίου
ἀνυπότακτος
αὐθ·υπότακτος, ου (ὁ) t. de gr. le subjonctif aoriste premier ou second, Hdn gr. Epim. p. 278 Boissonade.
Étym. αὐτός, ὑποτάσσω.
αὐθυπότακτος, ὁ, der Konjunktiv aor. II, zuweilen auch des aor. I.Gramm., vgl. B.A. 1086.
• Adv. αὐθυποτάκτως , in diesem Konjunktiv.
• Adv. αὐθυποτάκτως , in diesem Konjunktiv.