αὐθύπαρκτος
αὐθύπαρκτος, self-subsistent
αὐθ-ύπαρκτος, ον,
- self-subsistent, Hsch. Adv. -τως Zonar. s.v. ἕνωσις.
1 que tiene existencia por sí mismo como propio de οὐσία:
πρᾶγμα αὐ. μὴ δεόμενον ἑτέρου πρὸς τὴν ἑαυτοῦ σύστασιν
• consustancial esp. en teol. de la unión hipostática
καθ' ὑπόστασιν ... ἕνωσίς ἐστιν ἡ αὐ. ... τῶν δύο φύσεων συνδρομή
2 adv. -ως consustancialmente
αὐ. συντρέχει ἡ ψυχὴ καὶ τ σῶμα
αὐθύπαρκτος, für sich bestehend, selbstständig, Sp.