αὐταρκέω
αὐταρκέω, supply with necessaries
- supply with necessaries, αὐτάρκησεν ἑαυτὸν ἐν ἐρήμῳ LXX De. 32.10.
- II to be sufficient, Arist. EE 1242a8, PLips. 29.11 (iii A. D.).
I de pers.
1 ser autosuficiente, bastarse a sí mismo en los medios materiales
ἡ δὲ πολιτικὴ συνέστηκε μὲν κατὰ τὸ χρήσιμον καὶ μάλιστα, διὰ γὰρ τὸ μὴ αὐταρκεῖν δοκοῦσι συνελθεῖν
αὐτάρκησεν αὐτὸν ἐν γῇ ἐρήμῳ
τέλειον γὰρ αὐτὸν ἐγέννησεν ὁ Πατήρ, καὶ αὐταρκοῦντα ἑαυτῷ
• bastarse en o para algo
αὐταρκούσης σου (para cuidar un cadáver)
αὐ. ἐγὼ εἰς παραθυμίαν σου
2 estar satisfecho con su estado
ὅσα μὲν δὴ καὶ ἄλλα τῆς συμβολῆς ταύτης ἀπελαύσαμεν εἰς εὐθυμίαν καὶ τὸ αὐταρκεῖν ἀπέραντον ἂν εἴη λέγειν
II de abstr. ser suficiente, bastar
αὐταρκοῦααν ἀμοιβὴν εἰληφέναι νομίζομεν