γενειάς
γενειάς, a beard
- beard, κυάνεαι . . γενειάδες ἀμφὶ γένειον (pl. for sg.) Od. 16.176; δάσκιον γενειάδα A. Pers. 316, cf. S. Tr. 13, Theoc. 2.78; πρός <σε> γενειάδος . . ἄντομαι E. Supp. 277.
- 2 pl., cheeks, E. Ion 1460, Ph. 1381, IT 1366; of horses, χαλινὰ γενειάσιν ἀφρίζοντες δάπτον Q.S. 4.548.
- II bandage for the chin, Heliod. ap. Orib. 48.20.9, Gal. 18 (1).786.
I
1 barba
κυάνεαι δ' ἐγένοντο γενειάδες ἀμφὶ γένειον
μηδὲ [κο]υρία γενειάδα
δάσκιος γ.
2 mentón, barbilla
πρός σε γενειάδος ... ἄντομαι
μή σου προσθίγω γενειάδος
γενειάδος ... πατρὸς ἅψασθαι
3 siempre plu. mejillas
ὅθεν τὰ δεινὰ πλήγματ' ἦν γενειάδων
de donde venían los duros golpes sobre nuestra mejillas
• de caballos quijadas
χαλινὰ γενειάσιν ἀφρίζοντες δάπτον
II medic. venda para el mentón Heliod. en Orib.48.20.9, Gal.18(1).786.
1. baard(haar).
2. plur. wangen.
1) Bart, Hom. einmal, Od. 16.176 κυάνεαι δʼ ἐγένοντο γενειάδες ἀμφὶ γένειον, v.l. ἐθειράδες, Aristarch las γενειάδες, Scholl. Theocrit. 1.34 ἔθειρα γὰρ ἡ τῆς κεφαλῆς θρίξ. ὅθεν Ἀριστοτέλης (leg. Ἀρίσταρχος) ἐν Ὁμήρῳ ἔγραψεν »κυάνεαι δʼ ἐγένοντο γενειάδες ἀμφὶ γένειον«, οὐκ » ἐθειράδες«. Vgl. Lehrs Aristarch. p. 121. – Aesch. Pers. 308 ; Eur. Suppl. 290.
2) das Kinn, Aesch. frg. Glauc. 25 ; Eur. Phoen. 1390 ; von Pferden, Qu.Sm. 4.548. – Auch = Wange, Eur. Hec. 344, I.T. 1366 ; Orph. Arg. 881. – Als adj. fem., das Kinn betreffend, Galen.; Poll. 1.147.
-άδος, ἡ
[γένειον.]
In pl., the hair on the chin, the beard: γενειάδες ἀμφὶ γένειον Od. 16.176.
- 1a beard, Od., Trag.
- 2in pl. the sides of the face, cheeks, Eur.