διάζευξις
διάζευξις, a disjoining, parting
- disjoining, parting, τοῦ σώματος Pl. Phd. 88b; δ. τε καὶ σύζευξιν ποιεῖσθαι Id. Lg. 930b; ἡ δ. τῶν γυναικῶν, in Crete, Arist. Pol. 1272a23.
- 2 Musical term, disjunction of two tetrachords, Plu. Frat. 2.491a, Cleonid. Harm. 10, etc.
- 3 Gramm., disjunction, κατὰ διάζευξιν παραλαμβάνεσθαι A.D. Synt. 125.12: in Logic, συμπλοκαὶ καὶ διαζεύξεις Plu. QPlat. 2.1011a.
- 4 Medic., κατὰ διάζευξιν by exclusive reckoning, Gal. 18(2).232, al.
1 desunión, separación
(ἡ ψυχή) μὴ ἐν τῇ νῦν τοῦ σώματος διαζεύξει ... ἀπόληται
τῶν μέρων σύνθεσις τε καὶ δ.
• separación, alejamiento
ἡ τοῦ ἠγαπημένου δ.
• de los esposos separación, divorcio
τῆς συγκαταγηράσεως ἕνεκα καὶ ἐπιμελείας ἀλλήλων τὴν διάζευξίν τε καὶ σύζευξιν ποιεῖσθαι χρέων
• ref. a períodos críticos de las enfermedades
ἀριθμεῖσθαι τὰς ἑβδομάδας ... κατὰ διάζευξιν op. συνάφεια
2 gram. disyunción
(σύνδεσμοι) κατὰ διάζευξιν παραλαμβανόμενοι
(conjunciones) utilizadas como disyunción, e.e. disyuntivas
• en dialéctica
συνδέσμων δεῖσθαι πρὸς τὰς τῶν ἀξιωμάτων συναφὰς καὶ συμπλοκὰς καὶ διαζεύξεις
3 mús. disyunción entre dos tetracordios, Aristox.Harm.73.7, Cleonid.10, en las escalas, Aristox.Harm.22.17, Plu.2.491a, Aristid.Quint.14.3, Anon.Bellerm.65.
- a disjoining, parting, Plat.