διαεῖπον
διαεῖπον
[δια- 9.]
Contr. imp. δίειπε Il. 10.425.
- 1
To go through in talk: μῦθοι ἔσονται διαειπέμεν ἀλλήλοισιν Od. 4.215.
- 2
To tell fully, declare.
Absol. Il. 10.425.
- 1