διαβρωτικός
διαβρωτικός, corrosive
δια-βρωτικός, ή, όν,
- corrosive, Alex.Aphr. Pr. 1.99, Gal. 1.280 (Sup.).
corrosivo, que corroe
χυμός
αἱ ... τῶν ἱεράκων καὶ ἀετῶν (χολαί)
ὕλη
• subst. τὸ δ. el carácter devorador
διαβρωτικός, ή, όν, dont la nature est de dévorer, corrosif ; A. Aphr. Probl. 34, 22 ; τὸ δ. Chrys. 4, 533 (cf. 5, 808 ; 6, 136) action dévorante (du feu).
Étym. v. les préc.
διαβρωτικός, ή, όν, durchfressend, Sp.