διαγανακτέω
διαγανακτέω, to be full of indignation
διᾰγᾰνακτ-έω,
- to be full of indignation, Lys. Oxy. 1606.84, D. 27.63, Plu. Adul. 2.74b, D.S. 14.1; πρός τι J. BJ 4.4.4.
- II Medic., to be severely affected, Antyll. ap. Orib. 44.8.1; to be irritated, Sor. 1.81, 118.
1 indignarse fuertemente, mostrar gran indignación
πῶς οὐκ ἄξιον διαγανακτεῖν;
ψόγου τυγχάνοντες διαγανακτοῦσι
πρὸς ἀπόθεσιν τῶν ὅπλων
πρὸς ταῦτα
διαγανακτῶν πρὸς Αἰγεάτην
indignado contra Egeata
2 medic. estar seriamente dañado
ὥστε ἢ διαφθαρῆναι μέρος τι αὐτοῦ (ὑμένος) ἢ διαγανακτῆσαι καὶ συμπαθῆσαι
• irritarse
περιθλώμενα γὰρ τὰ οὖλα διαγανακτεῖ
δι·αγανακτέω-ῶ [ᾰγᾰ]
1 être transporté d’indignation, Dém. 833, 17 (var. ἀγανακτεῖν) ; Plut. M. 74a, 471f ||
2 s’irriter, s’exacerber, t. de méd. Orib. 1 Mai.
Étym. fut. -ήσει, et ao. inf. -ῆσαι.
διαγανακτέω, sehr zürnen, v.l. bei Dem. 27.63 ; Plut. ad. et. amic. discr. 51.
διαγανακτέω
fut. ήσω
- to be full of indignation, Dem.