διακοπτικός

1 destructor, destructivo ἡ δ. μάχαιρα Eust.836.55, cf. EM 263.34G., Sch.E.Andr.826, πόλεμος Sch.Gen.Il.21.422

• capaz de romper διακοπτικὴ εἱρμοῦ δύναμις la fuerza capaz de romper la cadena (de la existencia), Eus.PE 6.7.32, (θάνατος) τῶν πρὸς ἄλληλα σχέσεών ἐστι δ. Dam.in Phd.110.

2 capaz de cortar o rebajar c. gen. τοῦ φλέγματος Clem.Al.Paed.1.11.