διαπυέω
διαπυέω, suppurate
διαπῡ-έω,
- suppurate, Hp. Aph. 4.82, etc.
1 supurar Hp.Aph.4.82, Epid.4.49, Nat.Hom.14
• part. neutr. subst.
τὸ διαπυῆσαν
la parte que supura
2 fact. hacer supurar
εἴ τις διαπυήσειε (τὰ ἕλκεα) ὡς τάχιστα
δια·πυέω-ῶ [ῡ] suppurer, Hpc. 1252g.
διαπυέω, [ῡ], in Eiter übergehen, Hippocr.