διαταραχή
διαταραχή, disturbance
διατᾰρᾰχή, ἡ,
- disturbance, Plu. Fort.Rom. 2.317b (pl.).
διαταραχή, ῆς (ἡ) [τᾰᾰ] trouble profond, bouleversement, Plut. M. 317a.
Étym. διαταράσσω.
διαταραχή, ἡ, Verwirrung, Plut. fort. Rom. 2.